1 ώρα και 28 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Στα γραφικά και ήρεμα σοκάκια ενός παραδοσιακού οικισμού της Χαλκιδικής
Δεν είναι ένας προορισμός με checklist. Είναι ένα μέρος που το περπατάς χωρίς πρόγραμμα για να θυμηθείς πώς είναι να μην βιάζεσαι.
Υπάρχουν μέρη που δεν τα επισκέπτεσαι απλώς. Τα περπατάς λίγο πιο αργά, τα αισθάνεσαι.
Η παλιά Νικήτη, ο ιστορικός οικισμός της Σιθωνίας, είναι ακριβώς αυτό. Ένα χωριό που κουβαλά μνήμη, όχι σαν βάρος αλλά σαν ήρεμη παρουσία.
Και είναι ιδανική περίοδος να την επισκεφτείς τώρα για να δεις αφ’ υψηλού το άλλο πρόσωπο της Χαλκιδικής. Αυτό που τα τελευταία χρόνια έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα και ζει στη σκιά του καλοκαιρινού βουητού, των ψάθινων ομπρελών και των ατελείωτων ξαπλωστρών σε όλη την ακτογραμμή.
Αν θέλεις να ανακαλύψεις την πραγματική Χαλκιδική μια εκδρομή στον ιστορικό οικισμό της παλιάς Νικήτης είναι αυτό που πρέπει.
Τα σπίτια χαμηλά, πετρόχτιστα, με αυλές που μοσχοβολάνε βασιλικό και γιασεμί. Στενά δρομάκια που στρίβουν χωρίς προειδοποίηση, λες και δεν φτιάχτηκαν για GPS αλλά για ανθρώπους που χάνονται επίτηδες.
Ο ιστορικός αυτός οικισμός δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Σε κερδίζει σιωπηλά με τις λεπτομέρειες και την ηρεμία που τον περιβάλλει.
Στην καρδιά του οικισμού, ο ναός του Αγίου Νικήτα στέκει αγέρωχος, σημείο αναφοράς όχι μόνο θρησκευτικό αλλά και ιστορικό. Γύρω του, η ζωή κυλάει όπως παλιά: καφενεία μικρά, χωρίς πόζα, με καρέκλες που τρίβουν στο πλακόστρωτο και κουβέντες που ξεκινούν από τον καιρό και φτάνουν μέχρι τα «πώς πήγε φέτος η σοδειά» ή πόσο κόσμο περιμένουν το φετινό καλοκαίρι.
Ο ιστορικός οικισμός της Νικήτης ξεκίνησε την ύπαρξή του ως μοναστηριακό μετόχι την ύστερη βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, το παλιό χωριό της Νικήτης ιδρύθηκε από πρόσφυγες των παράκτιων οικισμών στην Ελιά, Καστρί και Άγιο Γεώργιο, που αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στην ενδοχώρα, προκειμένου να αποφύγουν τις πειρατικές επιδρομές.
Η Νικήτη επέζησε στα ταραγμένα χρόνια πριν και μετά την πτώση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Χαλκιδικής.
Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, το 1912, η Νικήτη συνέχισε να αναπτύσσεται και σταδιακά νέα σπίτια χτίστηκαν πιο κοντά στη θάλασσα. Πολλά σπίτια εγκαταλείφθηκαν και το παλιό χωριό παράκμασε.
Ωστόσο, η τουριστική έκρηξη του τέλους του 20ου αιώνα, αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για τον ιστορικό οικισμό της Νικήτης. Σιγά σιγά και κυρίως από 2000 και έπειτα, πολλοί ιδιώτες αγόρασαν τις παλιές κατοικίες και τις ανακαίνισαν ενώ ο Δήμος φρόντισε ώστε να αποκατασταθούν τα πλακόστρωτα σοκάκια, η μικρή πλατεία με τον πλάτανο ενώ δημιουργήθηκε και το Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο της Νικήτης, το οποίο στεγάζεται στο παλιό δημοτικό σχολείο.
Πάνω από την εκκλησία του Αγίου Νικήτα υπάρχει ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα.
Ψηλά στο βουνό, ανάμεσα σε πεύκα και ελιές, βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και προσφέρει υπέροχη θέα στο χωριό της Νικήτης και στον Τορωναίο κόλπο.
Η παλιά Νικήτη δεν είναι ένα τοπίο όπως της υπόλοιπης τουριστικής Χαλκιδικής που μοιάζει με σκηνικό. Είναι ένα αυθεντικό τοπίο με σπίτια που δεν είναι… ινσταγκραμικά, αλλά κρύβουν μέσα τους ιστορίες πολλών ετών.
Κανείς που επισκέπτεται την παλιά Νικήτη δεν είναι τουρίστας. Είναι ένας περαστικός που κάθεται απλώς λίγο περισσότερο από όσο είχε σκοπό.
Δεν είναι ένας προορισμός με checklist. Να δεις εκείνο, να δεις το άλλο, μη χάσεις εκείνο.
Είναι προορισμός για να περπατήσεις χωρίς πρόγραμμα. Να θυμηθείς πώς είναι να μην βιάζεσαι.
Κατεβαίνοντας προς τη θάλασσα θα ακούς το χωριό που αφήνεις πίσω να σου «ψιθυρίζει» να μην ξεχνάς από που ξεκινούν τα πράγματα.
Το Παλαιό Χωριό Νικήτης, με τη «σφραγίδα» του Υπουργείου Πολιτισμού έχει χαρακτηριστεί ως «ιστορικός τόπος» και βάσει νόμου, χρήζει προστασίας, ως αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
*πηγή εικόνας: visit-halkidiki.gr
