Μια πράσινη όαση στο κέντρο της πόλης που επανασυστήνεται στους Θεσσαλονικείς
Εικόνες από ένα πρωινό Μαΐου βγαλμένες από άλλη εποχή σε ένα πάρκο που για χρόνια έμενε στο... περιθώριο
Λίγα βήματα από την καρδιά της πόλης, σε απόσταση αναπνοής από το δημαρχείο, το Πεδίον του Άρεως έχει πάρει τον τελευταίο καιρό μια νέα μορφή δίνοντας στη Θεσσαλονίκη μια διαφορετική… πράσινη χροιά.
Το πάρκο απέναντι από την ΕΡΤ3, στη Λεωφόρο Στρατού, που για χρόνια βρισκόταν στο περιθώριο, έχει μετατραπεί ξανά σε σημείο αναφοράς για μικρούς και μεγάλους και επανασυστήνεται στους Θεσσαλονικείς.
Μέσα στην αστική Θεσσαλονίκη, ένας -έστω και μικρός- πνεύμονας πρασίνου είναι ανοιχτός για όλους και με τον καιρό να είναι σύμμαχος πλέον, γίνεται πόλος έλξης όλες τις ώρες της ημέρας.
Μάλιστα, το γεγονός ότι το αναψυκτήριο έχει μισθωθεί και αναμένεται να επαναλειτουργήσει μετά από χρόνια εγκατάλειψης, σηματοδοτεί το πέρασμα του πάρκου στη νέα εποχή.
Το περασμένο καλοκαίρι παραδόθηκε η νέα παιδική χαρά που βρίσκεται στο πάρκο με όμορφες εγκαταστάσεις που σε συνδυασμό με τα παιχνίδια που βρίσκονται ζωγραφισμένα στο έδαφος πέριξ του χώρου, κάνουν ακόμα καλύτερη την εμπειρία για τα παιδιά που επισκέπτονται το χώρο.
Αξίζει να σημειωθεί πως μετά από προσπάθειες της διοίκησης και του δημάρχου Θεσσαλονίκης Στέλιου Αγγελούδη η έκταση παραχωρήθηκε στον δήμο Θεσσαλονίκης από το Ταμείο Εθνικής Άμυνας για τα επόμενα 15 χρόνια.
Κάτω από τα δέντρα που προσφέρουν έναν ίσκιο και μια δροσιά οι ηλικιωμένοι δημιουργούν τα δικά τους υπαίθρια καφενεία. Σε πλαστικές καρέκλες και σκαμπό, παίζουν τάβλι και συζητούν για διάφορα θέματα ενώ παράλληλα η μουσική από ένα μικρό ραδιόφωνο καλύπτει τις φωνές τους.
Η υπαίθρια γυμναστική έγινε μόδα κυρίως την περίοδο του covid, όμως η τάση συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια και πλέον δεν είναι καθόλου περίεργο να προχωράς στο δρόμο και να βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας να γυμνάζονται, χωρίς καμία αναστολή.
Στο Πεδίον του Άρεως ηλικιωμένοι και όχι μόνο, βρίσκουν το ιδανικό σημείο για να απλωθούν και να κάνουν τη γυμναστική τους. Από Τάι Τσι μέχρι γιόγκα και άλλες ασκήσεις χαλάρωσης, τους θερινούς μήνες η γυμναστική αποκτά άλλο νόημα.
Φεύγοντας από το Πεδίον του Άρεως το μάτι των επισκεπτών πέφτει στο σιντριβάνι που εδώ και μήνες είναι και πάλι σε λειτουργία δίνοντας μια αίσθηση χαλάρωσης στους επισκέπτες του πάρκου «Ανθοκομικής» με δεκάδες ψάρια να κολυμπάνε στα νερά.
Η «Υδροχοούσα Χωρική» είναι κατασκευασμένη από χαλκό. Έχει ύψος 1,90 μ. και αναπαριστά μια χωρική με μακεδονίτικη φορεσιά σε φυσικό μέγεθος, δείγμα γλυπτικής με ηθογραφικό χαρακτήρα στο δημόσιο χώρο με τη βάση του να είναι διαμορφωμένη σαν φυσική πηγή, που δέχεται το νερό της χωρικής.
Είχε επιλεγεί σε πανελλήνιο διαγωνισμό στο τέλος του 1974. Το γλυπτό αναμενόταν να τοποθετηθεί στο χώρο πρασίνου ανάμεσα στο Μπεζεστένι και μια πολυκατοικία.
Η σύνθεση προσέφερε μια ευχάριστη πνοή στο άνυδρο αστικό περιβάλλον της καρδιάς του εμπορικού κέντρου.
Η «Υδροχοούσα Χωρική» είναι από τα λίγα γλυπτά με σωστή σχέση ανοιχτού χώρου, πεζοδρομίου και κτιρίων.
Το καλλιτεχνικό ύφος του Μπεκιάρη είναι επηρεασμένο από τους εκφραστικούς τύπους των ζωγράφων της σχολής του Μονάχου και χαρακτηρίζεται από τη νοσταλγία της αγροτικής ζωής.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αρχική θέση για την τοποθέτηση του γλυπτού ήταν στη στη συμβολή των οδών Ανθέων και Κριεζώτου.
Το έργο παρέμεινε σε εργοτάξιο του Δήμου Θεσσαλονίκης, ως την ολοκλήρωση των έργων στο πάρκο Εγνατίας με Βενιζέλου.
Τελικά, τοποθετήθηκε εκεί στις 9/9/1979 στην αδιαμόρφωτη τότε μικρή πλατεία.
Το έργο αποσύρθηκε από το σημείο εκείνο λόγω των εργασιών του Μετρό. Ωστόσο, αντί να τοποθετηθεί κάπου αλλού στην πόλη, άγνωστο γιατί κατέληξε και πάλι σε μια αποθήκη.
Ο Ζάχος Μπεκιάρης ζήτησε εγγράφως το 2009 από τον τότε δήμαρχο Θεσσαλονίκης να τοποθετηθεί εκ νέου το έργο στο σημείο, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Ζάχος Μπεκιάρης φεύγει από τη ζωή και 12 χρόνια μετά, το έργο του επιτέλους βγαίνει ξανά στο φως και έχει πάρει τη θέση του σε ένα περιβάλλον μάλιστα που ταιριάζει απόλυτα καθώς θα έχει κυρίαρχο στοιχείο το νερό.
Η ιστορία του Πάρκο του Άρεως
Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας χρησίμευε ως πεδίο ασκήσεων του διπλανού στρατώνα, γι’ αυτό και η ονομασία «Πεδίο Άρεως».
Από το 1926 και έως την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η έκταση φιλοξενούσε τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Από το τέλος του πολέμου και έπειτα, η έκταση αρχίζει να παίρνει τη μορφή που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, γνωρίζοντας φυσικά πολύ καλύτερες ημέρες από αυτές που αντικρίζουμε τα τελευταία χρόνια.
