Να γιατί αγαπώ τη Σβώλου
Περπατώντας ανάμεσα στις φτελιές, τις μεσοπολεμικές πολυκατοικίες με τις καμπύλες και τα στέκια που διαχρονικά αφηγούνται αστικές ιστορίες της Θεσσαλονίκης
Ανάμεσα στους πιο αγαπημένους μου δρόμους της πόλης αυτής είναι ένας δρόμος που φιλοξενεί μερικά αληθινά τοπόσημα, ένας δρόμος που άλλαξε όνομα τρεις φορές αλλά παραμένει δημοφιλής, τον λέγανε Πολωνίας, Πρίγκηπος Νικολάου και τώρα Αλεξάνδρου Σβώλου.
Διαθέτει μερικές από τις ομορφότερες μεσοπολεμικές πολυκατοικίες της πόλης, αρκετές από αυτές αποκατεστημένες και βαμμένες σε υπέροχα χρώματα που τονίζουν την μοναδική γεωμετρία τους.
Σε αυτό το δρόμο αν θελήσεις να θαυμάσεις καμπύλες οφείλεις να σηκώσεις τα μάτια ψηλά.
Στο δρόμο αυτό κατοικούν μερικοί υπέροχοι καλλιτέχνες. Ποιητές, μουσικοί, ηθοποιοί, σκηνογράφοι. Και κάποιες φορές ο δρόμος, όπως στην πανδημία, πλημμύριζε έξαφνα από τέχνη και έδινε μια ανάσα στην ασφυξία μας…
Τι είχαμε ζήσει μια νύχτα στα μπαλκόνια αυτών των οικοδομών…
Τη Σβώλου την αγαπώ γιατί εδώ γεννήθηκε η parallaxi το Δεκέμβρη του 1989 στον Έσπερο και το Μακεδονικόν. Με τις θρυλικές μεταμεσονύκτιες που ζωντάνευαν το δρόμο τα ξημερώματα.
Εκεί γεννήθηκε και ένα υπέροχο κίνημα πολιτών, η γειτονιά της Σβώλου που οργάνωσε μια σειρά δράσεις και μας έκανε να αγαπήσουμε λίγο παραπάνω το δρόμο και να οικιειοποιηθούμε το δημόσιο χώρο του για καλό. Νάναι καλά οι Σβωλιώτες…
Στο δρόμο αυτό η μεσοπολεμική αρχιτεκτονική συναντιέται με νέα αξιόλογα κτίρια.
Στο δρόμο αυτό οι οπτικές διαφυγές εκατέρωθεν σε βοηθούν να αναμετρηθείς οπτικά αλλά και πραγματικά με την Ιστορία της πόλης, τα ρωμαϊκά και βυζαντινά της υπολείμματα που πλάι της περπατάμε και σήμερα.
Περπατώντας στο δρόμο θα συναντήσεις ένα από τα μικρότερα σοκάκια-αδιέξοδα που φιλοξενούσε μέχρι το 90 ένα πορνείο που εξυπηρετούσε τις ερωτικές ανάγκες ολόκληρου του ιστορικού κέντρου. Ανάμεσα στα σπίτια των νοικοκυραίων…
Άλλος λόγος για να σηκώσεις τα μάτια ψηλά είναι τα υπέροχα mural που δεσπόζουν πάνω από παλιό Πυροσβεστείο.
Τον αγαπώ αυτό το δρόμο και για τα στέκια του που συναντάς φυλές της πόλης διαφορετικές και ακούς στα τραπέζια τους κουβέντες που αποτελούν την επιτομή της αστικής μας ομορφιάς.
Στα τοπόσημα του δρόμου το τυπογραφείο του Μουγκού που σύχναζε και συχνάζει όλη η πρωτοπορία της τέχνης.
Στη Σβώλου θα δεις ηλικιωμένες αστές να πίνουν τον πρωϊνό καφέ τους αναλογιζόμενες πόσο άλλαξε η γειτονιά, θα δεις όμως και διώροφα τουριστικά λεωφορεία με ξένους που σκύβουν να καμαρώσουν στο βάθος την Αγιά Σοφιά.
Στη Σβώλου περπατάς κάτω από τη σκιά των φτελιών, που κινδύνεψαν πολύ αλλά μοιάζει να σώθηκαν προς στιγμή χάρη στην τεράστια προσπάθεια των κατοίκων της…
Τον αγαπώ πολύ αυτό το δρόμο γιατί εδώ οι εποχές, οι χρόνοι και οι ιστορίες όχι απλά δεν ξεθώριασαν ποτέ αλλά συνεχίζουν να λάμπουν και να γεννούν νέες αφηγήσεις για τους ανθρώπους του μέλλοντος…
