Πύργος κατοικιών 29.800 τ.μ. στα Κεραμεία Αλλατίνη – Υπέγραψαν μνημόνιο ΑΒΑΞ και ΣΤΑΝΤΑ
Στο πλαίσιο του Μνημονίου, η ΑΒΑΞ θα έχει περίοδο αποκλειστικότητας τριών (3) μηνών προκειμένου να προχωρήσει στις απαραίτητες τεχνικές μελέτες και λοιπές αξιολογήσεις για την υλοποίηση του έργου.
Ο Όμιλος ΑΒΑΞ και η εταιρεία ΣΤΑΝΤΑ Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Ακινήτων, ιδιοκτήτρια του ακινήτου «Κεραμεία Αλλατίνη» στη Θεσσαλονίκη, υπέγραψαν Μνημόνιο Κοινής Κατανόησης με αντικείμενο τη διερεύνηση συνεργασίας για την ανάπτυξη τμήματος του εμβληματικού ακινήτου.
Η συνεργασία αφορά την ανάπτυξη πύργου κατοικιών συνολικής δόμησης έως και 29.800 τ.μ., με τη μέθοδο της αντιπαροχής. Στο πλαίσιο του Μνημονίου, η ΑΒΑΞ θα έχει περίοδο αποκλειστικότητας τριών (3) μηνών προκειμένου να προχωρήσει στις απαραίτητες τεχνικές μελέτες και λοιπές αξιολογήσεις για την υλοποίηση του έργου.
Ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΣΤΑΝΤΑ, Σταύρος Ανδρεάδης, δήλωσε:
«Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί μέσα από τη συνεργασία μας με έναν Όμιλο του κύρους και της εμπειρίας που έχει ο ΑΒΑΞ, ξεκινάει η φάση της υλοποίησης ενός ονείρου μου: της δημιουργίας του πρώτου ουρανοξύστη στη Θεσσαλονίκη. Σε συνδυασμό με τη δημιουργία του δημοτικού πάρκου και την ανάπλαση των διατηρητέων κτηρίων του κεραμείου, που θα αναλάβει η ΣΤΑΝΤΑ, δημιουργείται μια εμβληματική παρέμβαση και ένα τοπόσημο στην αγαπημένη μου πόλη. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον κ. Χρήστο Ιωάννου και όλο το εξαιρετικό επιτελείο του για τη μέχρι τώρα συνεργασία μας».
Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου ΑΒΑΞ, Χρήστος Ιωάννου, δήλωσε:
«Η συμφωνία αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της στρατηγικής του Ομίλου ΑΒΑΞ για την ενίσχυση της παρουσίας του στον τομέα του real estate. Είμαστε ιδιαιτέρως χαρούμενοι για τη συνεργασία μας με τη ΣΤΑΝΤΑ και τον κ. Σταύρο Ανδρεάδη, μια προσωπικότητα του ελληνικού επιχειρείν, και προσβλέπουμε στην επιτυχή ολοκλήρωση των απαραίτητων αξιολογήσεων, η οποία θα επιτρέψει την ανάπτυξη ενός εμβληματικού έργου για την πόλη της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, σε συνδυασμό με τις δύο υπό κατασκευή μεγάλες υποδομές, το Παιδιατρικό Νοσοκομείο του ΙΣΝ και τον υπερυψωμένο αυτοκινητόδρομο Flyover, επιβεβαιώνεται η σταθερή στρατηγική παρουσία του ομίλου μας στη Θεσσαλονίκη».
Πηγή: ypodomes.com
Η ιστορία των κεραμοποιείων Αλλατίνη
Τα κτίρια – διαμάντια στη Θεσσαλονίκη που ρημάζουν είναι πολλά. Ωραίες μονοκατοικίες και θρυλικά βιομηχανικά κτίσματα υπήρχαν παντού γύρω σου. Ένα τέτοιο είναι και το Κεραμοποιείο Αλλατίνη, το οποίο δεσπόζει στο τέρμα της Χαριλάου. Ένα κτίριο με μεγάλη ιστορία, κτίριο ορόσημο για την βιομηχανία της Θεσσαλονίκης, στα προάστια της. Αν δεν κυκλοφορείς σε εκείνες τις περιοχές μπορεί να μην γνωρίζεις καν την ύπαρξη του.
Το πρώτο Κεραμοποιείο κατασκευάζεται το 1848 στην περιοχή αυτήν. Τριάντα χρόνια περίπου αργότερα, το 1880 στην θέση του ανεγείρεται το μεγάλο εργοστάσιο με τεράστια ακόμη και για τα σημερινά μεγέθη παραγωγή, τούβλων, κεραμιδιών Γαλλικού τύπου, πήλινων σωλήνων, καπνοδόχων κλπ, που κατευθύνονται σε όλα Βαλκάνια, την Ευρώπη και την Ανατολή.
Σύμφωνα με γαλλική έκθεση της εποχής τα προϊόντα του ήταν τα μόνα που συναγωνιζόνταν τα αντίστοιχα των εργοστασίων της Μασσαλίας. Οι μηχανές του είχαν ισχύ 250HP και οι απασχολούμενοι εργάτες έφθαναν τους 400. Η ετήσια παραγωγή του ήταν της τάξης των 500.000 κεράμων και 1.000.000 πλίνθων
Ο Δημήτρης Σαλπιστής σημειώνει:
Στην διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου η κύρια παραγωγή κατευθυνόταν στα συμμαχικά στρατεύματα για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες διαμονής κλπ
Λειτουργώντας ήδη για αρκετά χρόνια ένα μικρό κεραμοποιείο, η οικογένεια Allatini, καταφέρνουν να περάσουν στην μεγάλη βιομηχανική παραγωγή στον τομέα των τούβλων και κεραμιδιων, ανεγείροντας μία μονάδα γι αυτό το σκοπό, στα τέλη του 19ου αιώνα. Το μακρινό 1880 ιδρύθηκε το Κεραμοποιείο Αλλατίνη, κοντά στον χείμαρρο του Κυβερνείου, υπό την επωνυμία «Ανωνύμος Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρεία Θεσσαλονίκης».
Το εργοστάσιο κατασκεύαζε, τούβλα, πλακάκια, πλάκες δαπέδου και άλλα είδη κεραμοποιίας όπως οι σωλήνες από πηλό ή τσιμέντο. Λίγο μετά το 1890 και αφού το Κεραμοποιείο Αλλατίνι έχει κλείσει μία δεκαετία λειτουργίας, μεγάλες ποσότητες κεράμων εξάγονται σε διάφορες πόλεις της αυτοκρατορίας και σε νησιά του Αιγαίου.
Το 1897 ο μύλος και η κεραμοποιία από προσωπικές επιχειρήσεις ενσωματώνονται στην Societe Anonyme Ottomane Industrielle et Commerciale de Sallonique. Το μετοχικό κεφάλαιό της είναι 3 εκατ. γαλλικά φράγκα και είναι μία από τις ελάχιστες ανώνυμες εταιρείες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η επιχειρηματική δραστηριότητα της οικογένειας δεν περιορίζεται μόνο στη νεοσυσταθείσα εταιρεία της Θεσσαλονίκης. Αντιθέτως, εκτείνεται σε όλα τα εμπορικά κέντρα της εποχής και σε διάφορους άλλους κλάδους. Με βάση τα πρακτικά του διοικητικού συμβουλίου προκύπτει ότι δραστηριοποιούνταν στην Κωνσταντινούπολη, στη Μασσαλία, στο Παρίσι και στη Βιέννη επίσης. Η παρακολούθηση όλων αυτών των δραστηριοτήτων από τα μέλη της οικογένειας ήταν «κυκλική», ανά εξάμηνο δηλαδή άλλαζε ο υπεύθυνος σε κάθε πόλη. Το 1898 ανήκει μαζί με τους Μύλους στην ομώνυμη εταιρεία των αδελφών Αλλατίνι, που σύντομα μετατρέπεται στην ανώνυμη ”Εμπορική και Βιομηχανική Εταιρία της Θεσσαλονίκης”και ήταν μία από τις πρώτες ανώνυμες εταιρίες
Σύμφωνα με τον ξεναγό Ιωάννη Κιουρτσόγλου το κεραμοποιείο λειτουργούσε με εργατικό δυναμικό πολυεθνικό και με σεβασμό στις θρησκευτικές τους παραδόσεις με ειδική μέριμνα υγείας γι αυτούς, προσλαμβάνοντας εξωτερικούς συνεργάτες, προμηθεύοντας τις στρατιωτικές συμμαχικες δυνάμεις με δομικό υλικό στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, αυξάνοντας την παραγωγή, διατηρώντας για πολλά χρόνια το ίδιο προσωπικό και προσλαμβάνοντας επιπλέον καινούριους εργάτες η εταιρεία κατάφερε να διακριθεί και να φτάσει να γίνει μία από τις μεγαλύτερες στον τομέα της στα Βαλκάνια. Έτσι μέχρι το 1929 κατάφερε να έχει ετήσια παραγωγή 4.5 εκ πλινθους και να απασχολεί περίπου 300 εργάτες και εργάτριες.
Αντάλλαγμα αυτής της συμφωνίας, υπήρχε και συγκεκριμένα συμφωνήθηκε οι Αλλατίνι έπρεπε να καθαρίζουν τη γέφυρα, διοχέτευαν κατάλληλα τα απόβλητα του εργοστασίου και συμμορφώνονταν με κάθε υπόδειξη του μηχανικού της Δημαρχίας. Το εργοστάσιο καταστράφηκε το 1936 στη διάρκεια πυρκαγιάς, άλλαξε έδρα και άρχισε πια να λειτουργεί σε νέες εγκαταστάσεις στη Νέα Ελβετία το 1939.
Κτίριο σε σχέδια του Ελβετού μηχανικού Αλβέρτου Αρτιν, σε έκταση 26 στρεμμάτων χτίζεται στη Νέα Ελβετία η καινούργια μονάδα κεραμοποιίας. Εκτός από τους κυρίως χώρους, φτιαγμένους από ανθεκτικά υλικά, κατασκευάζονται, βοηθητικοί χώροι και κατοικίες προσωπικού προϊσταμένων στην γύρω περιοχή της Χαριλάου. Στην ίδια τοποθεσία οι εγκαταστάσεις του παραμένουν μέχρι σήμερα εκτός λειτουργίας.
Όπως αναφέρει το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα, ”Η Θεσσαλονίκη Εκτός Των Τειχών” το 1951, μετά το θάνατο του Κοσμά Πανούτσου, η διοίκηση της ανώνυμης εταιρίας αναλήφθηκε από την Μαριέτα Πανούτσου – Μάνου, τη μητέρα του μετέπειτα υπουργού Στέφανου Μάνου, ο οποίος άρχισε να εργάζεται στην εταιρία από το 1965 (και παρέμεινε έως το 1977). Το 1964, η εταιρεία διασπάστηκε σε δύο εταιρείες: στην “Αλλατίνη ΑΕ”, που διατήρησε τον αλευρόμυλο, και την “Κεραμεία Αλλατίνη ΑΕ”, που διατήρησε τα κεραμοποιεία και η οποία εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο.
Από το 1998 το κεραμοποιείο λειτουργεί σε νέες εγκαταστάσεις στο Κιλκίς, το συγκρότημα της νέας Ελβετίας όμως θα θυμίζει πάντοτε μία από τις πιο σημαντικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις, μίας οικογένειας που στέκεται στη βάση της ίδρυσης της Βιομηχανικής ιστορίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στις οικογένειες που ενεπλάκησαν ήταν και η γνωστή οικογένεια του Αλέξανδρου Μπακατσέλου της Θεσσαλονίκης. Απέκτησαν το 2002 το 5,084% των μετοχώνγκαινιάζοντας παράλληλα και εμπορική συνεργασία με την εισηγμένη. Μέσω του δικτύου διανομής της εταιρείας του κ. Μπακατσέλου «Πυραμίς» διοχετευόταν σημαντικό ποσοστό της παραγωγής πλακιδίων των Κεραμείων Αλλατίνη. Ένα χρόνο αργότερα πούλησε τις μετοχές και αποχώρησε από την εταιρία..
