Το Cine Ελληνίς στον αέρα: Ο φόβος για ακόμη μία πολιτιστική απώλεια

«Δεν υπάρχουν πολλοί θερινοί στη Θεσσαλονίκη και η έκκληση απευθύνεται σε όλους. Το θερινό Ελληνίς πρέπει να διασωθεί». 

Αυτά είναι τα λόγια που βγαίνουν από τα χείλη του Γιάννη Ζαφειρίου. Ενός ανθρώπου που μεγάλωσε μέσα στους λαϊκούς κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης, που είδε την πόλη να χάνει ένα-ένα τα σινεμά της και πλέον μετρά στα δάχτυλα του ενός χεριού τους θερινούς κινηματογράφους του κέντρου.

Ο ιδιοκτήτης του θρυλικού Cine Ελληνίς, ανησυχεί για το μέλλον του ιστορικού θερινού κινηματογράφου, καθώς η ανάπλαση της ΔΕΘ απειλεί με εξαφάνιση ένα ακόμη κομμάτι της πολιτιστικής μνήμης της Θεσσαλονίκης.

Πριν από μόλις λίγους μήνες, η πόλη κινδύνεψε να χάσει ακόμη έναν κινηματογράφο. Το θερινό «Απόλλων», ο «Απολλωνάκος» των Θεσσαλονικέων, απειλήθηκε από την ανέγερση ακόμη μίας πολυκατοικίας, που θα αντικαθιστούσε μία από τις πιο αγαπημένες αίθουσες προβολών της πόλης κάτι που τελικά, δεν συνέβη.

Χιλιάδες πολίτες συγκέντρωσαν υπογραφές για να διασωθεί το θερινό σινεμά και σε συνδυασμό με τις προσπάθειες του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Μητρόπολης, ο «Απόλλων» λειτουργεί  και αυτό το καλοκαίρι.

Ακόμη ένας θερινός κινηματογράφος που βρέθηκε κάποτε μπροστά στον κίνδυνο να σβήσει ήταν το Cine Ναταλί. Τελικά, το 1997 κρίθηκε διατηρητέο, με καθοριστική τη συμβολή της τότε Υπουργού Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη.

Μια παρέμβαση που απέτρεψε το οριστικό κλείσιμο ενός ακόμη θερινού σινεμά, σε μια πόλη που έχει δει δεκάδες κινηματογράφους να χάνονται και να επιβιώνουν πλέον μόνο μέσα από παλιές φωτογραφίες και αναμνήσεις.

Στα τέλη της δεκαετίας του 60′, λειτουργούσαν στην Θεσσαλονίκη 99 συνοικιακοί χειμερινοί κινηματογράφοι. 69 Β’ προβολής και 32 Α’, ενώ ο αριθμός των θερινών κινηματογράφων ξεπερνούσε τους 100.

Αξίζει να σημειωθεί πως τόσο σε Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη άνθρωποι που «τρέχουν» θερινούς κινηματογράφους έχουν αποστείλει επιστολές στους αρμόδιους φορείς – όπως το Υπουργείο Πολιτισμού – έτσι ώστε να κριθούν όλοι διατηρητέοι και να μην φοβούνται για το μέλλον.

Ο Γιάννης Ζαφειρίου, εκφράζει στην Parallaxi την ανησυχία του για το μέλλον του Cine Ελληνίς.

ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΝΑΠΛΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΔΕΘ

Ο Γιάννης Ζαφειρίου, εκφράζει την έντονη ανησυχία του καθώς το Cine Ελληνίς δεν υπάρχει σε κανένα σχέδιο σε ό,τι αφορά στην ανάπλαση της ΔΕΘ.

Ο θερινός κινηματογράφος, δεν υπάρχει στις μακέτες του Μητροπολιτικού Πάρκου αλλά ούτε στις μακέτες της ανάπλασης της ΔΕΘ με τον ίδιο να θεωρεί πως ένα τοπόσημο της Θεσσαλονίκης, δεν υπολογίζεται από κανέναν, τη στιγμή που αν σηκωθεί ένα drone πάνω από την έκθεση θα δει κάποιος πως το περισσότερο πράσινο αποκαλύπτεται στο χώρο του κινηματογράφου.

Όπως σημειώνει, το ζήτημα δεν αφορά μονάχα την απουσία πρόβλεψης αλλά και την έλλειψη θεσμικής κατοχύρωσης για τη διατήρηση των θερινών κινηματογράφων.

Παράλληλα επισημαίνει πως η μοναδική απάντηση που λαμβάνει, είναι πως όποια ανάπλαση και συμβεί θα καθυστερήσει χρονικά δίχως να δίνεται μια ουσιαστική λύση στο μέλλον του Ελληνίς καθώς δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο χώρος θα παραμείνει ως έχει στο μέλλον.

Αξίζει να σημειωθεί πως από την πλευρά της ΔΕΘ δεν υπάρχουν ακόμα τα σχέδια της ανάπλασης με αποτέλεσμα το μέλλον του θερινού κινηματογράφου να είναι στον αέρα.

Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΕΡΙΝΩΝ 

Η Θεσσαλονίκη, είναι γνωστό πως ανά τα χρόνια έχει πληγωθεί σε ό,τι αφορά τους κινηματογράφους της.

Ανά τα χρόνια, στα σημεία που άνθρωποι ερωτεύτηκαν, φιλήθηκαν, είδαν μια αγαπημένη τους ταινία στο λευκό πανί με το φως του φεγγαριού να πέφτει πάνω τους, σε αυτά τα σημεία που άνθρωποι μεγάλωσαν, έχουν ανεγερθεί πολυκατοικίες ή έχουν δημιουργηθεί πάρκινγκ, αφήνοντας πίσω ένα κενό.

Ο Γιάννης Ζαφειρίου που αποτελεί ένα κομμάτι του παζλ της ιστορίας των θερινών στη Θεσσαλονίκη βλέπει αυτούς τους χώρους να σβήνουν μπροστά στα μάτια του.

Οι θερινοί κινηματογράφοι του κέντρου της πόλης μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού όταν στα τέλη της δεκαετίας του 60′ υπήρχαν πάνω από 100 σε όλη την πόλη.

Όμως προειδοποιεί ότι αν δεν υπάρξει προστασία, οι θερινοί κινηματογράφοι θα συνεχίσουν να χάνονται, με τον ίδιο να τονίζει την ανάγκη να διασωθεί αυτός ο θεσμός που  – όπως χαρακτηριστικά αναφέρει – «όποιος τον ανακαλύπτει, τον αγαπά και μένει σε αυτόν» και όταν μιλάμε για δημόσιο, θα έπρεπε αν μήτι άλλο να φροντίσει έναν θεσμό όπως είναι ο θερινός κινηματογράφος να σωθεί.

ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΘΕΡΙΝΑ 

Το φαινόμενο των θερινών κινηματογράφων δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά έχει ευρωπαϊκή διάσταση καθώς αποτελεί μέρος ενός δικτύου πολιτιστικών αιθουσών και ανταλλαγών που αναγνωρίζει τη σημασία τους.

Ο κ. Ζαφειρίου, όντας μέλος του Europa Cinemas, διαπιστώνει ότι το Cine Ελληνίς είναι γνωστό και ιδιαίτερα αγαπητό στο εξωτερικό, με συναδέλφους από άλλες χώρες να ρωτούν συχνά για την πορεία του.

Παράλληλα σημειώνει πως οι θερινοί της Ελλάδας αποτελούν ένα σχεδόν μοναδικό πολιτιστικό φαινόμενο, το οποίο πολλές ευρωπαϊκές χώρες επιχειρούν να «αντιγράψουν» χωρίς όμως να αναπαράγουν πλήρως την πλήρη εμπειρία με το κλίμα να επηρεάζει αρκετά τις συνθήκες.

Η ευρωπαϊκή αναγνώριση δεν είναι απλώς τιμητική για τον κ. Ζαφειρίου αλλά δείχνει και την ανάγκη της προστασίας ενός θεσμού που αποτελεί κομμάτι μιας ευρύτερης πολιτιστικής ταυτότητας έχοντας «ξεφύγει» από τα ελληνικά σύνορα.

 Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ 

Οι προβολές στους θερινούς κινηματογράφους γίνονται, ανά τακτά διαστήματα, sold out. Μια κλασική ταινία του Scorsese ή του Tarantino, νέες κυκλοφορίες, αλλά και παλιότερες ελληνικές ταινίες συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο κόσμο στις καρέκλες τους, με τα θερινά να παραμένουν ζωντανά στο αστικό καλοκαίρι της Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Ζαφειρίου στέκεται στην ιδιαίτερη σχέση των νεότερων ηλικιών με τους θερινούς κινηματογράφους, σημειώνοντας πως δεν πρόκειται για έναν «ξεπερασμένο» θεσμό, αλλά για μια εμπειρία που συνεχίζει να κερδίζει το κοινό.

Σύμφωνα με τον ίδιο όποιος ανακαλύπτει τα θερινά, δύσκολα ξεκολλάει, καθώς τα βιώνει ως μια ολοκληρωμένη έξοδο στην πόλη διαφορετική από τις κλειστές αίθουσες αλλά και πλάι σε μια παγωμένη μπίρα.