Οι εκδηλώσεις και οι εκθέσεις της εβδομάδας στη Θεσσαλονίκη από 9/2 έως 15/2

Εικαστικές αναζητήσεις, φωτογραφικά κλικ που αφηγούνται το ανείπωτο και εκδηλώσεις που μετατρέπουν την πόλη σε ένα ανοιχτό εργαστήριο ιδεών.

Αυτή την εβδομάδα, η Θεσσαλονίκη μάς καλεί να γίνουμε κάτι παραπάνω από απλοί θεατές.

Από σήμερα Δευτέρα (9/2) έως την Κυριακή (15/2(, οι πολιτιστικοί χώροι της πόλης γίνονται τα “καταφύγια” όπου η μνήμη συναντά τη δημιουργική ορμή.

Η Parallaxi συγκεντρώνει όλα εκείνα τα δρώμενα που δίνουν νόημα στον ελεύθερο χρόνο μας, προσκαλώντας μας σε έναν ειλικρινή διάλογο με την τέχνη και τους δημιουργούς της

Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία IV – Στην πολυθρόνα με την Εύχαρις: «…Αν ο Έρωτας…» | Βασιλικό Θέατρο

Σε συνέχεια της μεγάλης ανταπόκρισης του κόσμου της Θεσσαλονίκης στην Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο 2025 και έχει ως τώρα προσελκύσει πάνω από 2500 θεατές, η  Πολυθρόνα με την Εύχαρις επιστρέφει στην Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου, από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και το Κέντρο Επιστήμης, Τέχνης, και Οικογένειας, ΣύΖευξη με τιμώμενη προσκεκλημένη τη Χαρούλα Αλεξίου.

Η Ψυχολόγος  Εύχαρις Παναγοπούλου καθοδηγεί το κοινό σε ένα ακόμη πολιτιστικά θεραπευτικό ταξίδι με θέμα τον δημιουργικό, παράφορο, πλατωνικό, καταστροφικό, ανεκπλήρωτο Έρωτα. 1. Τελειώνει τελικά ο έρωτας; Ή αλλάζει μορφές, αντέχει, τραυματίζεται, μετουσιώνεται;

2. (Πώς) αλλάζει ο έρωτας με την ηλικία; 3. Τι είναι επιστημονικά η “ραγισμένη καρδιά”; Ποια η σχέση του με την υγεία και μακροζωία; 4. O “γάμος σκοτώνει τον έρωτα;”

Ο έρωτας ως ανάγκη σύνδεσης, ως απώλεια και προσδοκία, ως τραύμα αλλά και ως δύναμη μετασχηματισμού. Το ταξίδι πλαισιώνεται από  θεατρική αφήγηση, μουσική και χορό, συνθέτοντας έτσι την Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία,  μία μοναδική καινοτόμο προσέγγιση που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη τον Απρίλιο 2025, και αγκαλιάστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό από το κοινό της. Μέσα από το συνδυασμό επιστημονικών δεδομένων, ψυχοθεραπείας, και πολιτιστικής δημιουργίας, το κοινό συμμετέχει χωρίς να εκτίθεται, μαθαίνει, ταυτίζεται, ψυχαγωγείται και ανακαλύπτει.

Ταυτόχρονα, ομάδες της πόλης με πάνω από 70 συμμετέχοντες εμπνέονται από τον έρωτα και το έργο της Χαρούλας Αλεξίου και παρουσιάζουν βιωματικά δρώμενα τιμώντας την ίδια και την ως τώρα πορεία της.

Σας καλούμε να στηρίξετε για μια ακόμη φορά το έργο του Κέντρου Επιστήμης, Τέχνης και Οικογένειας για την ενδυνάμωση κάθε οικογένειας στην Ελλάδα σήμερα. Σας περιμένουμε σε μια βραδιά βαθιάς ανθρώπινης σύνδεσης, πολιτιστικού στοχασμού και θεραπευτικού διαλόγου.

*Ράδιο Σίτυ | Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στις Εθελοντική οικονομική ενίσχυση: 20 ευρώ | Κρατήσεις-Πληροφορίες: 2310999154, 2310999158, info@syzefxi.org και online

«Martial Raysse. Sinéma» & «Ευρωπαϊκή Pop. Η μάχη των ρεαλισμών και των αφηγήσεων» | MOMUS

Με αντηχήσεις από την Côte d’ Azur της Γαλλίας και τον μεταπολεμικό Ευρωπαϊκό χώρο εν γένει, μέχρι την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και την κοινωνία της κατανάλωσης, οι δύο νέες εκθέσεις στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη με τίτλους «Martial Raysse. Sinéma» & «Ευρωπαϊκή Pop. Η μάχη των ρεαλισμών και των αφηγήσεων» και πρωταγωνιστές καλλιτέχνες που αναζητούσαν ήδη από το δεκαετία 1960 το νέο, δεν παρουσιάζονται μόνο ταυτόχρονα στον χώρο, αλλά λειτουργούν ταυτόχρονα ως βάση και συνέχεια η μια για την άλλη, με pop αισθητική, φιλμς, ζωγραφική, χρώμα, χιούμορ και πολλών ειδών ρεαλισμούς και καλλιτεχνικές ευαισθησίες.

Έκθεση «Martial Raysse. Sinéma»:

Ο κόσμος του Martial Raysse (Μαρσιάλ Ραΐς / Golfe-Juan, Γαλλία, 1936), ενός από τους πιο επινοητικούς καλλιτέχνες της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής τέχνης, κυλάει ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.

Από τα φθορίζοντα αντικείμενα και την pop αισθητική της δεκαετίας 1960, όταν η ευρωπαϊκή και η αμερικανική τέχνη είναι σε αναζήτηση νέων μορφών και νέων γλωσσών, μέχρι τα υπαιθριστικά έργα και τα μασκοφορεμένα πορτρέτα, η πορεία του ως σήμερα είναι μια συνεχής αναζήτηση ανάμεσα στην pop αισθητική, την παρατήρηση της κοινωνίας και την προσωπική εμβάθυνση στην τέχνη, με σαφείς φάσεις και μεταμορφώσεις.

Η τέχνη του Raysse μιλά για τη ζωή και τη φαντασία και αποτελεί ένα συνεχές παιχνίδι ανάμεσα στην εξωστρέφεια και την εσωτερικότητα, στην κριτική της κοινωνίας και στην προσωπική μαγεία της τέχνης.

Αδιάλειπτα αφοσιωμένος στην τέχνη και στις ανανεώσεις των μέσων, των υλικών και των πρακτικών του, πειραματίζεται διαρκώς. Πίσω από τα ζωγραφικά έργα κρύβει συχνά παραλλαγμένη τη φωτογραφία, από τη ζωγραφική μεταπηδά στο σινεμά και από το σινεμά στη ζωγραφική.

Πυρήνας της έκθεσης «Martial Raysse. Sinéma» είναι το λιγότερο γνωστό έργο του, που αφορά στα φιλμς και τα βίντεο: εκεί όπου η τέχνη του συναντιέται με τον πειραματικό κινηματογράφο στη χρήση του χρώματος, της υλικότητας και της καθημερινότητας ως πεδία πειραματισμού. Εξαιρετικός αυτοδίδακτος τεχνίτης, σε επιφυλακή για τις νέες τεχνολογίες της εποχής, o Raysse αξιοποιεί στο έπακρο τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρει το πρωτοποριακό οπτικοακουστικό μέσο από τα πρώτα βήματα της έγχρωμης τηλεόρασης.

Έκθεση «Ευρωπαϊκή Pop. Η μάχη των ρεαλισμών και των αφηγήσεων»:

Πώς κατανοούμε την ανθρώπινη μορφή, την κοινωνία και τον ρόλο της τέχνης στην κοινωνική αλλαγή; Μετά τις αφαιρετικές τάσεις που κυριαρχούσαν στην τέχνη ως και τη δεκαετία 1950, η αναγνωρίσιμη εικόνα και μορφή επανέρχεται κατά τις δεκαετίες 1960-1970 και εξής, για να προσφέρει εναλλακτικές αφηγήσεις. Στην καρδιά της ανάγκης για μια ανανέωση του ρεαλισμού και της εκφραστικότητας της εικόνας, σε έναν κόσμο που απομακρυνόταν από τη θεμελιώδη ανάγκη της τέχνης να αναπαραστήσει την ανθρώπινη ύπαρξη, πολλοί καλλιτέχνες αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές αξίες της κοινωνίας και του καλλιτεχνικού κόσμου.

Νέες αφηγήσεις απέδωσαν στιγμές καθημερινής ζωής, σχολίασαν κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, αναγνωρίζοντας την επιρροή της διαφήμισης, της μαζικής κουλτούρας και των ΜΜΕ και αντικατοπτρίζοντας την ταχύτητα, τις αντιφάσεις και τις αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής. Τα νέα είδη ρεαλισμού αναδύθηκαν, όχι ως αντιγραφή της πραγματικότητας, αλλά ως αναπαράσταση της εσωτερικής ψυχολογικής σύγκρουσης του ατόμου και των κοινωνικών του αποτυχιών.

Η έκθεση επιχειρεί μια διαδρομή σε έργα και καλλιτέχνες του ευρωπαϊκού χώρου που αναδεικνύουν τη μάχη των αναπαραστατικών αφηγήσεων και φωτίζουν εκ νέου τον κόσμο της πραγματικότητας και των αντικειμένων. Όλοι τους είτε είχαν συνδεθεί με κινήματα όπως της Nouvelle Figuration ή με την ομάδα των Νέων Ρεαλιστών της Γαλλίας, είτε το έργο τους βρίσκεται στον απόηχο εκείνων.

Η παρακαταθήκη του έργου τους, με τον τρόπο που ανακαλεί την κοινωνική αποξένωση, την πολιτική αναστάτωση και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, διατηρεί τη δύναμή του όχι μόνο ως ιστορικό καλλιτεχνικό φαινόμενο, αλλά και ως πυξίδα για τη σύγχρονη τέχνη και ζωή.

Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση προέρχονται από τις συλλογές του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.

*MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ-HELEXPO) | από 11 Φεβρουαρίου έως 12 Απριλίου 2026 | Εγκαίνια: Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026, 19:30 

Οι Ιncantadas της Θεσσαλονίκης ή ο έρως της πόλης | Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Τι μπορεί να συμβεί όταν ένα αρχαίο μνημείο λαμβάνει κυρίαρχη θέση στο συλλογικό φαντασιακό μιας πόλης; Ποιες ιστορίες λέγονται, αποσιωπώνται ή γράφονται εκ νέου;

Πώς το παρελθόν γίνεται μέρος του παρόντος μέσα από αναπαραστάσεις και (συχνά ευφρόσυνες) νοηματοδοτήσεις των υλικών του καταλοίπων;

Αυτά και άλλα ερωτήματα θα τεθούν, θα συζητηθούν, ενδεχομένως και θα απαντηθούν, με αφορμή αφηγήσεις, ονομασίες, δράσεις, ζωγραφικές αποτυπώσεις και κάθε λογής κείμενα για τη ρωμαϊκή κιονοστοιχία της Θεσσαλονίκης, γνωστή από τα νεότερα προσωνύμια των πεσσών της ως Incantadas ή Μαγεμένες ή Είδωλα, μέσα από τα οποία, ποικίλες συλλογικότητες της πόλης επιδίωξαν την ευτυχία των κατοίκων της από τα ρωμαϊκά χρόνια μέχρι σήμερα.

Η δράση αποσκοπεί στη γνωριμία του κοινού της Θεσσαλονίκης με τις νέες ανασκαφικές και διεπιστημονικές έρευνες και τα πορίσματα τους.

Τον Φεβρουάριο υποδεχόμαστε την Στυλιάνα Γκαλινίκη αρχαιολόγο, προϊσταμένη Διεύθυνσης Συλλογών και Εκθέσεων ΑΜΘ και την Εσθήρ Σολομών Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Μουσειολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με τη διάλεξη «Οι Ιncantadas της Θεσσαλονίκης ή ο έρως της πόλης».

*Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης | Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου στις 19:00 

Skateboard ART CRIMES 20th anniversary  | Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης

Η τέχνη κυλάει πάνω σε μια σανίδια skateboard. Ο Αλέξης Φλωράκης παρουσιάζει την έκθεση Skateboard Art Crimes. Ξεκινώντας το 2005 ως η πρώτη έκθεση του είδους της στην Ελλάδα, φέτος γιορτάζει 20 χρόνια πορείας και επιστρέφει πιο ολοκληρωμένη από ποτέ, αποτελώντας μία από τις πιο ολοκληρωμένες εκθέσεις skateboard στην Ευρώπη, με διεθνή παρουσία και ταξίδια στο εξωτερικό. Το skateboard δεν είναι απλώς ένα άθλημα. Είναι τέχνη, ιστορία και πολιτισμός.

Η έκθεση ξεδιπλώνεται μέσα από τρεις βασικές θεματικές ενότητες: Τέχνη – Ιστορία – Συλλεκτικά, παρουσιάζοντας μια σπάνια συλλογή αντικειμένων που καλύπτει σχεδόν έναν αιώνα, από το 1920 έως τις μέρες μας. Σανίδια, αντικείμενα, φωτογραγραφίες και εικαστικές παρεμβάσεις αφηγούνται την εξέλιξη του skateboard ως τρόπο έκφρασης, δημιουργίας και ζωής. Δεν πρόκειται για ένα απλό αθλητικό γεγονός, αλλά για ένα εικαστικό, ιστορικό και πολιτιστικό γεγονός, μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα, που απευθύνεται σε όλους: φίλους της τέχνης, της ιστορίας, του skateboard αλλά και στο ευρύ κοινό.

Η φετινή έκθεση θα έχει έξτρα θεματική αφιερωμένη στην Ιστορία του skateboard στην Θεσσαλονίκη, από όπου και ξεκίνησε οργανωμένα το άθλημα του skateboard στην χώρα μας από το 1978. Παρουσίαση της πρώτης ομάδας, της πρώτης εταιρίας αλλά και του πρώτου εξειδικευμένο πάρκου για το άθλημα του skateboard στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιούνται και ειδικές ξεναγήσεις για άτομα με οπτική αναπηρία, ενισχύοντας τον προσβάσιμο και συμπεριληπτικό χαρακτήρα της διοργάνωσης. Θα χαρούμε πολύ να μας επισκεφθείτε και να γνωρίσετε από κοντά την Ιστορία αυτού του μοναδικού αθλήματος.

*Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης (Τσιμισκή 127) | Διάρκεια εώς 27 Φεβρουαρίου | Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 9:00 – 14:30, 17:30 – 20:30 και Σάββατο, Κυριακή: Κλειστά | Είσοδος Ελεύθερη 

«Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ» | MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Ηδονοβλεπτικές σκηνές ερωτικών ταινιών ενηλίκων, που σήμερα μπορεί να μοιάζουν λιγότερο ή περισσότερο ξεθωριασμένες πολιτισμικά. Μεμονωμένα πρόσωπα, που σήμερα μπορεί να μοιάζουν λιγότερο ή περισσότερο θλιμμένα ή χαρούμενα.

Σκληρά στιγμιότυπα ψυχρών εκτελέσεων ανδρών και γυναικών, νέων και μεγαλύτερων, για μικροδιαφορές ή έμφυλα ζητήματα. Όλα αυτά ενώνονται μέσα από το βλέμμα του Pete Marifoglou, ενός εξαιρετικά ευαίσθητου δέκτη της ανθρώπινης παρουσίας.

Μετά από επτά δεκαετίες στη Νέα Υόρκη και σε ευρωπαϊκά εδάφη, έχοντας ασχοληθεί με τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή ταινιών, έχοντας γράψει ποίηση, μουσική και θέατρο και έχοντας παρουσιάσει το έργο του σε εκθέσεις φωτογραφίας στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ολλανδία και στη Γερμανία, ο Pete Marifoglou επιστρέφει στη γενέτειρά του Θεσσαλονίκη.

H ατομική έκθεση στο Case Studio του MOMUS-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το, σε μεγάλο βαθμό, αδημοσίευτο έργο του, όπου συλλαμβάνει φωτογραφικά όψεις ιδιαίτερων θυλάκων του κοινωνικού περιθωρίου της Νέας Υόρκης κατά τις δεκαετίες 1960-1970.

*MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (εντός ΔΕΘ-Helexpo) | Διάρκεια έκθεσης εώς τις 12 Απριλίου 2026 | Μέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 10:00-18:00, Πέμπτη:12:00-20:00

“Panigiria” του Γιάννη Δήμου | γκαλερί Pinakotheke

Ο Γιάννης Δήμου συνεργάζεται με την Fanny Boucher, μια Γαλλίδα φωτοχαράκτρια, η οποία παρέχει μια ολοκληρωμένη, ξεχωριστή και μοναδική εμπειρία στην ηλιογκραβούρα (διατηρεί ένα από τα δύο ατελιέ στη Γαλλία), παραμένοντας πιστή στην αγνή παράδοση των καλλιτεχνικών βιβλίων και εκτυπώσεων. Το 2020, της απονεμήθηκε το βραβείο “Bettencourt Prize for the Intelligence of the Hand” στην κατηγορία «Εξαιρετικό Ταλέντο» για τη δημιουργία της Arboris.

Στο πλαίσιο της έκθεσης, θα εκτεθούν περίπου 20 έργα της σειράς “Panigiria”, εκτυπωμένα με την τεχνική της ηλιογκραβούρας και το ασπρόμαυρο σύστημα piezography.

Οι φωτογραφίες, τραβηγμένες από το 1975 ως και το 1995, έχουν παρουσιαστεί σε διεθνή φωτογραφικά φεστιβάλ και σημαντικούς εκθεσιακούς χώρους, όπως τα Rencontres d’Arles στη Γαλλία και το The Photographer’s Gallery στο Λονδίνο.

Η Θεσσαλονίκη αποτελεί έναν από τους πολλούς πρόσφατους σταθμούς στη παγκόσμια πορεία της φωτογραφικής σειράς “Panigiria”. Μέχρι πρόσφατα, είχε εκτεθεί στην γκαλερί Synthesis, ενώ μετά τη Θεσσαλονίκη, θα ταξιδέψει στη Δράμα, και συγκεκριμένα στον Πολυχώρο Πολιτισμού ΚΥΚΛΩΨ. Στη συνέχεια, θα ενταχθεί σε έκθεση που διοργανώνεται με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από την πρώτη ηλιογκραβούρα, που δημιούργησε ο Nicéphore Niépce το 1827, στην Μπρατισλάβα, στο Central European House of Photography Festival.

Η έκθεση τελεί και υπό την υποστήριξη του Συλλόγου Παλαιών Μαθητών και Φίλων του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης “Nouvelle Amicale”.

*Pinakotheke (Καρύπη 38, στάση μετρό Βενιζέλου) | Διάρκεια έκθεσης: έως 27 Φεβρουαρίου | Ωράριο έκθεσης: 16:00 – 20:00 

Ποιος θυμάται τη Ζωζώ Νταλμάς | Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ

Η έκθεση «Ποιος θυμάται τη Ζωζώ Νταλμάς» αποτελεί έναν φόρο τιμής σε μια Ελληνίδα που μεσουράνησε στο ελαφρό μουσικό θέατρο του μεσοπολέμου, σε μια καλλιτέχνιδα με διεθνή καριέρα στο χώρο της οπερέτας.

Η έκθεση έχει στόχο να αναδείξει το ξεχασμένο καλλιτεχνικό έργο της και να την επανασυνδέσει με την πόλη στην οποία μεγάλωσε, τη Θεσσαλονίκη.

Η έκθεση διοργανώθηκε και πραγματοποιείται από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κεντρικής Μακεδονίας, του ΥΠ.ΠΟ., αρμόδια για τον Πολυχώρο Πολιτισμού Ισλαχανέ, σε συνεργασία με τον Σύλλογο «οι Φίλοι της Νέας Παραλίας» και αποτελεί μία έκθεση τεκμηρίων και κοστουμιών.

*Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ – Διάρκεια έως 31 Μαρτίου 2026. Ωράρια επισκέψεων:Δευτέρα–Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή 10.00-14.00 & Τετάρτη 10.00-20.00

«1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» | Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή

Η περίοδος της δικτατορίας 1967–1974 υπήρξε καθοριστική για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, όχι μόνο λόγω των πολιτικών και κοινωνικών της συνεπειών, αλλά και εξαιτίας του βαθύ αποτυπώματος που άφησε στο ιδεολογικό και πολιτιστικό υπόβαθρο της χώρας. Το καθεστώς των συνταγματαρχών επέβαλε ένα ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου, με το κράτος, την αστυνομία και τον στρατό να λειτουργούν ως μόνιμη απειλή στην καθημερινότητα των πολιτών. Την ίδια στιγμή, όμως, αναπτύχθηκε μια παράλληλη, σιωπηλή αλλά επίμονη αντίσταση στον χώρο της σκέψης και της δημιουργίας.

Η έκθεση αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διττή πραγματικότητα, φωτίζοντας τη σύγκρουση δύο αντίθετων κουλτουρών. Από τη μία πλευρά, την κουλτούρα της αδέσμευτης σκέψης και της καλλιτεχνικής αντίστασης, η οποία εκφράστηκε μέσα από τη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες, διασώζοντας το κριτικό πνεύμα σε συνθήκες λογοκρισίας. Από την άλλη, την επίσημη κουλτούρα της χούντας, η οποία αξιοποίησε την κρατική προπαγάνδα, έναν επιφανειακό λαϊκισμό και έναν στείρο αντικομμουνιστικό «πατριωτισμό», προβάλλοντας την ελαφρότητα και τη χυδαιότητα ως κυρίαρχο πολιτιστικό πρότυπο.

Η εντεινόμενη αντιπαράθεση αυτών των δύο κόσμων λειτούργησε, όπως αναδεικνύεται στην έκθεση, ως πεδίο ζυμώσεων που οδήγησαν σταδιακά στην υπέρβαση του μετεμφυλιακού κλίματος και στη διαμόρφωση της νέας νοοτροπίας της Μεταπολίτευσης. Παράλληλα, δεν αποσιωπάται η βαριά κληρονομιά της δικτατορίας: η τραγωδία της Κύπρου, τα σωματικά και ψυχικά τραύματα των βασανισμένων, αλλά και η ανοχή στη βαρβαρότητα που ενσωματώθηκε σε τμήματα της κοινωνίας.

Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και το Αρχείο της ΕΡΤ, αξιοποιώντας πλούσιο αρχειακό υλικό και έργα τέχνης που δεν αφηγούνται απλώς τα γεγονότα, αλλά αποτυπώνουν την ιδεολογική περιπέτεια της νεοελληνικής κοινωνίας. Στόχος είναι η βαθύτερη κατανόηση και η αυτογνωσία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Σχολικές και ομαδικές επισκέψεις, καθώς και ξεναγήσεις, πραγματοποιούνται κατόπιν συνεννόησης, ενισχύοντας τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα μιας έκθεσης που λειτουργεί ως καθρέφτης μνήμης, προβληματισμού και ιστορικής συνείδησης.

Μετά την ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα, η περιοδική έκθεση του Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης με τίτλο «1967-1974. Κουλτούρες σε αντιπαράθεση. Ζωή – Τέχνη – Προπαγάνδα» μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη, φιλοξενούμενη στο Παράρτημα του ΜΙΕΤ στη Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή, επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας 108.

*Βίλα Μεχμέτ Καπαντζή | Διάρκεια: έως 24 Απριλίου 2026 | Είσοδος ελεύθερη 

«65+ Η εφηβεία μιας εικαστικής επιμέλειας» | MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Ένας λευκός, άδειος χώρος στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και οι συλλογές του υπήρξαν τα σημεία κυριολεκτικής και μεταφορικής συνάντησης και εκκίνησης για τους συμμετέχοντες του εργαστηρίου «Together We Curate! / Σχεδιάζουμε μαζί την επόμενη έκθεση!», καρπός του οποίου είναι και η έκθεση με τίτλο «65+ Η εφηβεία μιας εικαστικής επιμέλειας».

Το εργαστήριο «Together We Curate!» αποτελεί μία από τις πρώτες τολμηρές απόπειρες συμμετοχικής εκθεσιακής επιμέλειας με το κοινό στον χώρο του πολιτισμού στην Ελλάδα, μέσα από την οποία το MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τιμά την πολυφωνία και την ανοιχτότητα, την εμπειρία και τη ματιά του κοινού, εφαρμόζοντας διαδικασίες συναπόφασης που προωθούν έμπρακτα τον εκδημοκρατισμό του πολιτισμού.

Η πρώτη του εφαρμογή έγινε στο MOMUS- Πειραματικό Κέντρο Τεχνών το 2021.

*Διάρκεια έκθεσης: έως 15 Μαρτίου 2026 –  Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή 10:00 – 18:00, Πέμπτη: 12:00 – 20:00

Έκθεση Γιώργος Τσακίρης Ζωγραφική/Αναδρομική | Casa Bianca

Η έκθεση που διοργανώνεται από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και τη Δημοτική Πινακοθήκη, παρουσιάζει έργα ζωγραφικής, χαρακτικά, σχέδια και κατασκευές του εικαστικού και Ομότιμου Καθηγητή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργου Τσακίρη.

Όπως αναφέρει ο Ιστορικός της Τέχνης και επιμελητής της έκθεσης Γιάννης Μπόλης: “Η έκθεση αποτελεί μια καλή αφορμή να «ανακαλύψουμε» έναν διαφορετικό Γιώργο Τσακίρη με ζωγραφικές συνθέσεις και χαρακτικά κυρίως από τις δεκαετίες του 1970 και 1980, καθώς και σχέδια με μολύβι και στιλό – μια σημαντική, αν και άγνωστη σε πολλούς, δουλειά του. Στα πρώτα αυτά έργα του ο εικαστικός εγείρει ζητήματα υπαρξιακής και οντολογικής τάξεως, επικαλείται μια βαθύτερη επικοινωνία, προτάσσει μια διαφορετική αντίληψη θέασης και ερμηνεία της ζωής.

Η σχεδιαστική οξύτητα, η βιαιότητα της χειρονομίας, τα έντονα χρώματα, οι παραμορφώσεις, οι γραφισμοί και οι αφαιρετικές απλοποιήσεις, η εξπρεσιονιστική ένταση και αδρότητα αλλά και η ποπ, κάποιες φορές, διάθεση συμβάλλουν στην υποβλητική ατμόσφαιρα των θεμάτων του. Σε ευθεία αντιστοιχία με ψυχικές και συναισθηματικές ή κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις, με ανθρώπινες συμπεριφορές, στην πορεία φανέρωσης ενός κρυμμένου νοήματος, ο Γιώργος Τσακίρης παρουσιάζει έναν κόσμο σε ταραχή, έναν ενδιάμεσο κόσμο, τη σκηνή ενός φανταστικού θεάτρου της ανθρώπινης ζωής.

Η πιο πρόσφατη ενότητα σχεδίων του με μπλε στιλό φέρνουν στο προσκήνιο και πάλι τον ζωγράφο Τσακίρη. Ένας ολόκληρος νέος κόσμος αναδύεται μέσα από αυτά τα σχέδια στο μεταίχμιο της φαντασίας και του ονείρου. Ένας μαγικός, ίσως και μετα-αποκαλυπτικός, κόσμος που κατοικείται από βατράχια και φίδια-δράκοντες, κολοκύθες, καρπούζια, μανιτάρια και κάκτους, πλοία, αεροπλάνα και βιομορφικά μοτίβα, ένας κόσμος με γυάλινες κατασκευές, αιχμηρά μαχαίρια και σφυριά. Εικόνες ενός παραμυθιού ή μιας σκληρής οικολογικής αλληγορίας, εικόνες που επικοινωνούν και επιβάλλονται με τις εξαιρετικές σχεδιαστικές τους ποιότητες.”

*Διάρκεια έκθεσης:  έως 14|02|2026 – Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τρ – Παρ 10.00 – 20.00|Σάβ 10.00 – 18.00 | Κυρ & Δευτ κλειστά – Είσοδος ελεύθερη – Τοποθεσία: Casa Bianca (Θεμιστοκλή Σοφούλη 2)

«ΤΕΧΝΗ – ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ και το Μουσείο που δεν έγινε» | Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ

Η έκθεση αποτελεί ένα βλέμμα προς το πρόσφατο παρελθόν της Θεσσαλονίκης με κύριο άξονα δύο εικαστικές συλλογές που διαμορφώνουν στο παρόν έναν πυρήνα πολιτισμού στην καρδιά της πανεπιστημιούπολης και συνολικά ξεπερνούν τα 600 έργα και τεκμήρια από περισσότερους από 200 δημιουργούς.

Το Τελλόγλειο συνδιοργανώνει την έκθεση με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τον Δήμο Θεσσαλονίκης, τα 60ά Δημήτρια και την Κεντρική Βιβλιοθήκη / Κέντρο Πληροφόρησης του ΑΠΘ, με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΑΠΘ και τα 25 χρόνια του Τελλογλείου.

Στην έκθεση παρουσιάζονται περισσότερα από 400 έργα, αφού στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ βρίσκονται τα εικαστικά έργα της συλλογής της ΤΕΧΝΗΣ Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας, ενώ στην Κεντρική Βιβλιοθήκη – Κέντρο Πληροφόρησης ΑΠΘ στεγάζεται η Συλλογή Ντίνου Χριστιανόπουλου με ζωγραφικά, χαρακτικά έργα και φωτογραφίες.

H δραστηριότητα της Μικρής Πινακοθήκης Διαγώνιος του Ντ. Χριστιανόπουλου, η οποία τοποθετείται χρονολογικά αργότερα (1974-1993), επικεντρώθηκε κυρίως σε ντόπιους καλλιτέχνες και είχε μια στοχευμένη και σημαντική δράση στην ευρύτερη πνευματική ζωή της πόλης.

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ειδικά από το 1950 έως τη δεκαετία του 1990, η Τέχνη και η Διαγώνιος, η κάθε μια στην κλίμακά της, δεν ήταν δύο αντίθετες ή συγκρουόμενες προτάσεις αλλά η δράση τους διαφαίνεται όλο και περισσότερο ως καινοτόμα, γόνιμη και παραγωγική.

Το μουσείο που δεν έγινε- είτε πρόκειται για απευθείας αγορές της Αλίκης Τέλλογλου από εκθέσεις των δύο φορέων, είτε έφθασαν στο Τελλόγλειο μέσω δωρεών καλλιτεχνών ή συλλογών.

*Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ – Αγίου Δημητρίου 159Α| Διάρκεια έως 10 Φεβρουαρίου

«Οι αρχαιότητες του Ντίνου» από τον φακό του Άρι Γεωργίου | Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ

Η Γενική Διευθύντρια του Τελλογλείου και Ομ. Καθηγήτρια ΑΠΘ, Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, σημειώνει στον κατάλογο της έκθεσης, «τα “αρχαία” του Ντίνου όπως τα είδε ο φακός του Άρι Γεωργίου αποτυπώνουν το πιο αληθινό, τρυφερό και συγκινητικό πορτρέτο του Χριστιανόπουλου: μια συλλογή από ενθυμήματα λογής-λογής, όπου τα όστρακα, τα κεραμικά θραύσματα κάθε εποχής που συνάντησε στον δρόμο του, ή του τα χάρισαν φίλοι ακριβοί από Θεσσαλονίκη, φυλαγμένα ανάμεσα σε κουμπιά, πολύχρωμες χάντρες, φυλαχτά, κουρελάκια, δεκάρες, χαρτονομίσματα, είναι πραγματικά ψηφίδες από τα «μικρά και ταπεινά» που ήταν ο κόσμος του. Φυλαγμένα σε κουτιά από Κουραμπιέδες του Τερκενλή, ή Λουκούμια Σύρου του Πάσσαρη, ξεπροβάλλουν μέσα από νάυλον σακούλες, φακελάκια συχνά δεύτερης χρήσης, που συνοδεύονται από σημειώσεις με τη χαρακτηριστικά προσεγμένη γραφή του να δίνει το στίγμα τους: οδός Πειραιώς, οδός Λαγκαδά, οδός Ολυμπιάδος, Επταπύργιο, χάρισμα της Σούλας Πιτέρη, της Βάνας Χαραλαμπίδου, της Ελένης Λαζαρίδου κ.ο.κ. Η σχολαστική αναφορά του Χριστιανόπουλου στην προέλευσή τους, ποιος του το χάρισε, πού το βρήκε, με το συγκλονιστικό «από πού;» όταν δεν θυμάται, παίρνει άλλη διάσταση»,

Η ίδια προσθέτει πως «ο Γεωργίου, κι αυτός στενός φίλος και συνεργάτης του Ντίνου, διάλεξε με μεγάλη ευαισθησία να στήσει το υλικό φαινομενικά ουδέτερα στο εργαστήριο του φωτογράφου, με τον φακό οριζόντια πάνω ακριβώς από τα αντικείμενα, τοποθετημένα είτε στο αρχικό τους αμπαλάρισμα (κουτιά, φακέλους, σακούλες), αφήνοντάς τα συχνά να αναδύονται από το περιτύλιγμα, είτε στημένα σε κάποια «σύνθεση», πάντα σε αυστηρή μετωπικότητα, προσέχοντας τις εικαστικές τους ποιότητες, όπου «συμμετέχουν» τα σημειώματα του Ντίνου». Σύμφωνα με την κ. Γουλάκη-Βουτυρά, «οι φωτογραφίες για τα ‘αρχαία’ του Ντίνου του Άρι Γεωργίου διεισδύουν στην έκθεση του Τελλογλείου “Τέχνη-Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε” σαν μια εσωτερική εξομολόγηση του ποιητή και αφιέρωμα ξεχωριστό στην πόλη και τους ανθρώπους της».

Ο Άρις Γεωργίου επίσης στον κατάλογο της έκθεσης επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι «πέντε-έξι παλιά χαρτοκιβώτια, κάποια ευτελή πλαστικά κουτιά, random νάυλον σακκούλες, παλιές συσκευασίες ζαχαροπλαστείων, τσαλακωμένοι φάκελλοι αλληλογραφίας και λογαριασμών, χύμα ψιλόχαρτα ή σελίδες περιοδικών και εφημερίδων, δεματάκια συχνά σφιγμένα με σπάγγο ―πάντοτε επιμελημένος φιόγκος, ποτέ δυσεπίλυτος κόμπος― κάποτε υπό γηράσκοντα ανενεργά λαστιχάκια, όλα τους, ευτελώς, εκ του προχείρου, όχι πάντως άνευ κάποιας μεθόδου από μέρους του, στεγάζουν, αποθησαυρίζοντάς την, διά της δικής του χειρός, την «συλλογή αρχαιοτήτων» του Ντίνου Χριστιανόπουλου». Ο ίδιος τονίζει τα εξής: «Αυτό ακριβώς επιτελεί το εγχείρημα της φωτογραφικής καταγραφής των «πολύτιμων» λίθων και κεράμων, των ευλαβικώς παρά Ντίνου συλλεχθέντων και επιμελώς υπομνηματισθέντων. Η ουσιαστική αξία των “αρχαιοτήτων του Ντίνου” ανιχνεύεται στην “μουσειογραφική σύνταξη” του θησαυρού που συνιστούν».

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Άρις Γεωργίου. Ο συντονισμός έγινε από τον Miguel Fernández Belmonte, Δρ. Ιστορίας Τέχνης.

Παρατείνεται μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου η έκθεση με τις 34 φωτογραφίες του Άρι Γεωργίου με τίτλο «Οι αρχαιότητες του Ντίνου» στο Τελλόγλειο.

Μια διπλή έκθεση με τίτλο «Ζωντανεύοντας την Ιστορία», που συνδιοργανώνει το Υπουργείο Εσωτερικών – Μακεδονίας & Θράκης με το Ιστορικό και Εθνολογικό Μουσείο Ελλάδος και το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης.

Η Έκθεση περιλαμβάνει δύο θεματικές ενότητες με σπάνια εκθέματα και ντοκουμέντα, πολλά από τα οποία θα εκτεθούν για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη.

Η πρώτη θεματική ενότητα είναι αφιερωμένη στον Μακεδονικό Αγώνα, έχει τίτλο «Τιμή στον Μακεδονικό Αγώνα» και περιλαμβάνει το περίστροφο και την δερμάτινη παλάσκα του πρωτεργάτη του Μακεδονικού Αγώνα Παύλου Μελά, τη ματωμένη σημαία του Μακεδονομάχου Παπαδράκου, στην οποία όρκιζε τους αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα, ντουλαμάδες και όπλα Μακεδονομάχων κ.α.

Η δεύτερη θεματική ενότητα είναι αφιερωμένη στον Πόλεμο του 1940-1941 και την περίοδο της Κατοχής, έχει τίτλο «Ο Πόλεμος 1940-41 – Η Κατοχή 1941 – 1944», και στα εκθέματα περιλαμβάνονται η Πολεμική Σημαία από το Οχυρό Ρούπελ, η Πολεμική Σημαία του Υποβρυχίου «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ», θραύσματα από την τορπίλη του ιταλικού υποβρυχίου που τορπίλισε το καταδρομικό «ΕΛΛΗ» τον Δεκαπενταύγουστο του 1940 κ.α.

*Διάρκεια έκθεσης: Έως 28 Φεβρουαρίου 2026 – Διοικητήριο Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου Αγίου Δημητρίου 59

«Η χώρα της καρδιάς μου. Ο Φώτης Κόντογλου στο Άγιον Όρος» | Αγιορείτικη Εστία

Η έκθεση της Αγιορειτικής Εστίας επιχειρεί να φωτίσει, μέσα από τα έργα και τις αφηγήσεις του Φώτη Κόντογλου, τη σχέση του με την τέχνη και τη ζωή στο Άγιον Όρος.

Το πρώτο ταξίδι στο Άγιον Όρος στα 1922–΄23. Οι επόμενες επισκέψεις, τα προσκυνήματα, οι περιπλανήσεις, η αδελφική σχέση με αγιορείτες μοναχούς στα ασκηταριά των Καυσοκαλυβίων και, κυρίως, η επαφή του με τα έργα των μεγάλων αγιογράφων, όπως οι Μανουήλ Πανσέληνος, Θεοφάνης ο Κρης, Φράγκος Κατελάνος, επηρέασαν καθοριστικά τη μετέπειτα εξέλιξη του ζωγραφικού και αγιογραφικού του έργου.

Τεκμήρια της παρουσίας του στην Αθωνική Πολιτεία, σχέδια με μελάνι σε χαρτί, τέμπερες, αγιογραφίες, επιστολές, εκδοτικό έργο, προσωπικά αντικείμενα και κυρίως αναμνήσεις καρδιάς καταγράφονται στην έκθεση της Αγιορειτικής Εστίας.

Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους Άθω. Ιερά Μονή Γρηγορίου, Ιερά Σκήτη, Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων, Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο, Αλεξάνδρου Σούτσου, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αρχείο ΕΡΤ ΑΕ, Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ, Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης ΑΠΘ, Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης Λύκειον των Ελληνίδων, Οικογένειες Παναγιώτη & Φώτη Μαρτίνου.

*Διάρκεια έως: 21 Μαρτίου – Αγιορείτικη Εστία – Εγνατία 109 – Δευτέρα, Τετάρτη: 09.00–16.00 – Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 09.00–20.00 – Σάββατο: 09.00–15:00 – Τελευταία είσοδος 30΄πριν το κλείσιμο της έκθεσης – Κυριακή: κλειστά

Από τη Μινωϊκή Τέχνη στη Σύγχρονη Εποχή: Έκθεση στο Μουσείο Εκμαγείων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου | Φιλοσοφική Σχολή

Έκθεση, με τίτλο: «Μουσείο Εκμαγείων ΑΠΘ και Εργαστήριο Gilliéron: ένας αιώνας δημιουργικής συνεργασίας», διοργανώνει το Μουσείο Εκμαγείων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στις Αίθουσες Α και Β στο υπόγειο του νέου κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, η Έκθεση αποτελεί ένα πρωτότυπο εγχείρημα, το οποίο προέκυψε από τη δημιουργική σύμπραξη του Μουσείου Εκμαγείων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του Αρχείου Gilliéron της Γαλλικής Σχολής Αθηνών. Στον πυρήνα της Έκθεσης βρίσκονται σύνολα αντικειμένων που εκτίθενται στο Μουσείο Εκμαγείων και αγοράστηκαν στην αρχή της λειτουργίας του (1928-1930) από το εργαστήριο των καλλιτεχνών Émile Gilliéron, πατέρα και υιού, στην Αθήνα, με ενέργειες του πρώτου Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου, Κωνσταντίνου Ρωμαίου.

Πρόκειται για ζωγραφικά έργα που αντιγράφουν γνωστές τοιχογραφίες και γαλβανοπλαστικά αντίγραφα έργων της μυκηναϊκής και μινωικής τέχνης, αποτελώντας μία από τις ελάχιστες πλήρεις συλλογές αυτού του είδους σήμερα παγκοσμίως. Επιπλέον, την ίδια εποχή αγοράστηκαν πολλά εκμαγεία έργων αρχαϊκής γλυπτικής (Κόρες, Κούροι και ανάγλυφα), από τα πρώτα που κατασκευάστηκαν στο Εργαστήριο Γυψίνων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Η Έκθεση περιλαμβάνει πολλά αντίγραφα και εκμαγεία έργων της αρχαίας τέχνης, καθώς και αδημοσίευτα αρχειακά και εργαστηριακά τεκμήρια και εποπτικό υλικό (κατάλοιπα του εργαστηρίου, δημοσιεύματα, φωτογραφίες, σχέδια, προβολές) από τα πεδία της Αρχαιολογίας (Προϊστορική, Κλασική και Βυζαντινή), της Ιστορίας της Τέχνης, της Νεότερης Ιστορίας και των Ψηφιακών Εφαρμογών. Τα εκθέματα παρουσιάζονται σε όλους τους χώρους του Μουσείου Εκμαγείων και εκτείνονται χρονικά για την αρχαιότητα από τη Μυκηναϊκή και τη Μινωική εποχή έως τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο, και για τη Νεότερη Εποχή έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες από τον σύνδεσμο: https://www.efa.gr/events/exposition-gillieron/ 

*Διάρκεια έως 25 Ιουνίου 2026 | Δευτέρα – Παρασκευή 9.00-14.30 | Ελεύθερη είσοδος (συνεννόηση για ομαδικές ξεναγήσεις: τηλ. 2310 997301, Αίθουσες Α και Β στο υπόγειο του νέου κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής

Αναδρομική Έκθεση Κώστα Λούστα | Διοικητήριο Μακεδονίας και Θράκης

«Οι αγάπες της ζωής μου» είναι ο τίτλος της Έκθεσης Ζωγραφικής έργων του Κώστα Λούστα (1993-2014).

Πρόκειται για 30 χαρακτηριστικά έργα – τοπία, θαλασσογραφίες, νεκρή φύση, πορτρέτα – που αιχμαλωτίζουν την ουσία των βαθύτερων παθών και των αναμνήσεων του ζωγράφου.

Την Έκθεση συνδιοργανώνουν το Υπουργείο Εσωτερικών-Τομέας Μακεδονίας-Θράκης και το Loustas Fine Art Estate.

Ο Κώστας Λούστας γεννήθηκε το 1933 στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στη Φλώρινα, πόλη με ιδιαίτερα γόνιμη καλλιτεχνική παράδοση. Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (πέρασε πρώτος), με δασκάλους τους Γιάννη Μόραλη και Μιχάλη Τόμπρο, την περίοδο 1953-1958. Σπούδασε επίσης μουσική, ενώ επίσης ασχολήθηκε με την ποίηση και γενικότερα με τη λογοτεχνία.

υπήρξε ένα από τα τρία ιδρυτικά στελέχη του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Φλώρινας και επί σειρά ετών στέλεχος της εικαστικής επιτροπής των Δημητρίων. Υπήρξε μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και ως και το 2008 μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

*Διοικητήριο Μακεδονίας & Θράκης | Διάρκεια έως 28 Φεβρουαρίου