Σταμάτα κι άκου: Η Maya νιώθει κάθε μέρα τυχερή που τραγουδά στους δρόμους της πόλης

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα που σουρουπώνει και ο ουρανός γεμίζει με πορτοκαλί χρώματα, η Maya δίνει μία μουσική πνοή στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας. Τραγουδάει και μαγνητίζει τους περαστικούς με τη φωνή της, τους χαμογελά και χαιρετά τα μικρά παιδάκια που την κοιτούν με γουρλωμένα μάτια, γνέφει σε αυτούς που την χειροκροτούν από τα μπαλκόνια τους. 

Η Maya είναι overthinker, αλλά οι σκέψεις που υπεραναλύει σχετίζονται όλες με το πάθος της, τη μουσική. Αγαπά του ανθρώπους, την τέχνη και την ελευθερία. Σιχαίνεται τους συμβιβασμούς που την κρατάνε στάσιμη ή μακριά από τα πράγματα που την ενθουσιάζουν.

Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και νιώθει κάθε μέρα τυχερή που μπορεί να τραγουδάει στα στενά της πόλης και στα μαγαζιά της. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο βιοπορίζεται από τη μουσική, κάτι που όπως λέει η ίδια, δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς το τραγούδι στον δρόμο.

Η μουσική ήταν πάντα στη ζωή της, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. 

«Ξεκίνησα να μαθαίνω μουσική μεγάλη, όταν ήμουν 16, αλλά όλη μου τη ζωή ακούω μουσική, τραγουδάω και χορεύω οριακά σαν να δίνω σόου. Νιώθω σαν να ήμουν πάντα εθισμένη στη μουσική, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν το είχα σκεφτεί όμως σαν επάγγελμα ή κάτι που μπορείς να μάθεις μέχρι να πάω σε χορωδία στο γυμνάσιο και να μου πει η δασκάλα μουσικής μου να ξεκινήσω μαθήματα. Είναι πολύ όμορφο πώς κάτι τόσο τυχαίο μπορεί να αλλάξει την κατεύθυνση όλης σου της ζωής». 

Την πρώτη φορά που τραγούδησε η Maya στο δρόμο, τελείως απροστάτευτη από κάποια παραγωγή παράστασης, συναυλία ωδείου ή σκηνή μαγαζιού, την θυμάται ως… το πιο τρομακτικό πράγμα που είχε κάνει ως και εκείνη τη στιγμή. 

«Ήταν λίγο σαν σκηνή από κωμωδία. Έτρεμα από το άγχος και φυσικά κοβότανε η φωνή μου. Είχε πολύ αέρα εκείνη την ημέρα, οπότε μου έμπαιναν τα μαλλιά στο πρόσωπο και παρασέρνονταν τα πράγματα μου μακριά. Όταν πήγα να τα μαζέψω βγήκε και το καλώδιο με τη μουσική μου στη μέση του τραγουδιού. Αυτό όμως κράτησε μόνο για το πρώτο τραγούδι. Δεν ξέρω πού βρήκα την ψυχραιμία εκείνη τη στιγμή, αλλά είπα μέσα μου «δεν μπορείς να σταματήσεις τώρα που πηγαίνει άσχημα». Οπότε πήρα μια βαθιά ανάσα, έπιασα τα μαλλιά μου πίσω, έβαλα το ίδιο τραγούδι ξανά από την αρχή και τα έδωσα ΟΛΑ, σαν να είχα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να φοβάται τίποτα. Από τότε νιώθω το δρόμο σαν το δεύτερο μου σπίτι μου. Δεν νομίζω να σταματήσω ποτέ να τρέμω τα πρώτα δευτερόλεπτα αυτής της έκθεσης, αλλά κάθε φορά μετά το πρώτο τραγούδι υπάρχει η εκπνοή της ανακούφισης και της υπενθύμισης ότι “λατρεύω τη δουλειά μου”».

Όπως λέει, η μουσική στο δρόμο δεν είναι κάτι που μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης συστηματικά: 

«Είναι πολύ κουραστικό σωματικά, σε σημείο που μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα για πολλούς καλλιτέχνες. Σίγουρα όμως, είναι ο καλύτερος τρόπος να συμπληρώσει κάποιος το εισόδημα του, έτσι ώστε να καταφέρει να επιβιώσει στην αρχή της καριέρας του με αξιοπρέπεια. Χρειάζεται πάρα πολύ ψάξιμο για να βρεις ακριβώς το στυλ σου και παρά πολύ δουλειά μέχρι να γίνεις πολύ καλός τεχνικά και να χτίσεις ένα κοινό. Και όταν λέω πολύ εννοώ χρόνια ατελείωτης εκπαίδευσης, δουλειάς και πρόβας. Ο δρόμος σου δίνει την ευκαιρία να είσαι μουσικός που δουλεύει, χωρίς να είσαι τέλειος. Όλοι έχουν το δικαίωμα -και την αναπόφευκτη ανάγκη- να ξεκινήσουν από κάπου. Ο δρόμος κάνει το επάγγελμα του μουσικού από φαντασίωση… πραγματικότητα». 

Τα αγαπημένα της τραγούδια ανήκουν στην pop και RnB κατηγορία και αυτό είναι και το ρεπερτόριο που ακολουθεί και η ίδια στη μουσική της.

«Προσπαθώ εδώ και μία δεκαετία να βρω συνεργάτες και μαγαζιά που ενδιαφέρονται για το είδος που αγαπάω και δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να βρω κάποιον μέχρι στιγμής. Τα συνηθισμένα είδη που ακούγονται είναι ροκ και ελληνική μουσική. Το να τραγουδάω στο δρόμο μου δίνει την ελευθερία να ζω ακριβώς το όνειρο μου, ακόμα και σε ένα πλαίσιο που δεν το ευνοεί, όπως η πόλη που έτυχε να γεννηθώ».

«Καμία αίθουσα διδασκαλίας ή συναυλία δεν μπορεί να σου μάθει τόσο πρακτικά πώς αντιδράει ο ακροατής, τι πετυχαίνει και τι δεν πετυχαίνει τόσο άμεσα και έντονα όπως ο δρόμος». 

«Αν καταφέρεις να τραβήξεις την προσοχή ενός ανθρώπου που τρέχει να πάει στη δουλειά του ή έχει οποιαδήποτε άλλη προτεραιότητα και του αρέσει τόσο πολύ η εμπειρία που δημιουργείς, που παίρνει χρόνο από την ημέρα του για να τον αφιερώσει ακούγοντάς σε, μπορείς να τα καταφέρεις παντού. Είτε είναι 5 λεπτά είτε κάποιες ώρες όπως μου έχει τύχει αρκετές φορές, κάθε δευτερόλεπτο που σου δίνει ο ακροατής είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό δώρο και η απόλυτη ένδειξη ότι έχεις καταφέρει την δουλειά σου σαν entertainer. Να διασκεδάσεις, να συγκινήσεις, να δώσεις λίγο συναίσθημα ή φως στη ζωή ενός ανθρώπου και να κάνεις την ημέρα του λίγο καλύτερη από ό,τι ήταν. Αυτό το δώρο ένας νέος καλλιτέχνης που ακόμη δεν έχει κάποιο πλαίσιο δεν μπορεί να το βρει πουθενά αλλού. Και δεν μπορεί επίσης να το δημιουργήσει όταν παίζει μουσική που δεν τον εκφράζει. Ίσως μπορείς να καταφέρεις να βγάλεις χρήματα παίζοντας μουσική που δεν σε παθιάζει, αλλά δεν πιστεύω ότι θα καταφέρεις να αγγίξεις κόσμο αν δεν σε αγγίζει και εσένα αυτό που παράγεις εκείνη τη στιγμή». 

Οι υπόλοιποι μουσικοί ήταν αυτοί που ώθησαν την Maya στο να νιώσει τον δρόμο σαν μία πραγματική σκηνή. 

«Κάθε φορά που βλέπω μικρόφωνο σε οποιοδήποτε χώρο νιώθω απλά την ανάγκη να το πάρω και να τραγουδήσω, σαν να βλέπεις τον έρωτα της ζωής σου με άλλο σύντροφο! Κάθε φορά που τους έβλεπα μου ήταν πολύ δύσκολο να μην πάω να τους διακόψω στη μέση του τραγουδιού ζητώντας να πω ένα κομμάτι, οπότε σκέφτηκα να το κάνω μόνη μου.

Είχα μια μαθήτρια που έπαιζε και αυτή στο δρόμο και ενώ εγώ θεωρητικά ήμουν αυτή που της δίδασκε μουσική, αυτή ήταν πολύ καλύτερη performer από εμένα. Την είχα πετύχει τυχαία να έχει μαζέψει ολόκληρη την Αγίας Σοφίας γύρω της, σε σημείο που δεν χωρούσες να περάσεις. Αυτό είναι ένα τέλειο παράδειγμα ότι το να είσαι καλός μουσικός τεχνικά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι και καλός καλλιτέχνης. Η διαφορά θεωρίας και πράξης. Αυτή η ενέργεια που δημιούργησε είναι απλά κάτι από το οποίο δεν μπορώ να μην έχω στη ζωή μου. Δεν ήταν ακριβώς επιλογή μετά από αυτό να μην δω τον δρόμο σαν σκηνή. Απλά έπρεπε να πάρω μέρος, δεν το αποφάσισα λογικά, ήταν κάτι που δεν μπορούσα να μην κάνω». 

Κάθε στιγμή που εκτίθεται στον δρόμο, για τη Maya είναι έντονη και γεμάτη αδρεναλίνη. Μία στιγμή που ξεχωρίζει όμως ήταν πέρυσι το καλοκαίρι, όταν έπαιζε απέναντι από τον Λευκό Πύργο: 

«Κοίταξα γύρω μου και είδα μια παρέα δεξιά μου με νεαρά αγόρια να κάνει κερκίδα κουνώντας τα κινητά με ανοιχτούς φακούς. Δίπλα τους ένας τουρίστα ήρθε για τρίτη μέρα συνεχόμενα και με τραβούσε με την επαγγελματική του κάμερα. Παραδίπλα μια παρέα από τρεις κυρίες με κοιτούσαν στα μάτια και ένιωθαν κάθε λέξη. Μπροστά τους 4-5 κοριτσάκια να χορεύουν και κάθε φορά που τελείωνε ένα τραγούδι έρχονταν να με αγκαλιάσουν και να μου πουν πόσο όμορφη φωνή έχω. Δεν είναι απίστευτο να είσαι ένας απλός άνθρωπος που ζει τη ζωή του και ξαφνικά ένα απόγευμα να λαμβάνεις τέτοια αγάπη, σε όλες αυτές τις μορφές, από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους ταυτόχρονα;». 

Την αυθεντικότητα, το σοκ της έκθεσης αλλά και τα αρνητικά της προσοχής, είναι πράγματα που στα μαθαίνει καλύτερα από όλους το να παίζεις μουσική στο δρόμο, όπως εξηγεί η ίδια: 

«Σου μαθαίνει πόσο πολύ θέλεις να κάνεις αυτή τη δουλειά, αφού το να παίζεις στο δρόμο είναι πάρα πολύ δύσκολο. Κουράζει τόσο πολύ το σώμα που έχει αφήσει σε πολλούς χρόνια μυοσκελετικά προβλήματα, λόγω ορθοστασίας, μεταφοράς εξοπλισμού αλλά όταν κάνεις perform το σώμα σου είναι 100% ενεργοποιημένο. Εκτός από αυτό σε εκθέτει σε πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες, καιρικά αλλά και από άποψη της έκθεσης στις αντιδράσεις των ανθρώπων, είτε θετικές είτε αρνητικά. Είναι πραγματικά τόσο τρομακτικό το να εκτίθεσαι σε αυτό το επίπεδο, και δεν γίνεται ποτέ λιγότερο δύσκολο ψυχικά, που πραγματικά σε φέρνει αντιμέτωπο με το πόσο πολύ θέλεις να βάζεις τον εαυτό σου σε τέτοιες συνθήκες. 

Ο κόσμος που περνάει από δίπλα σου δεν σου κάνει καμία χάρη. Αντιδρά κατευθείαν στις αλλαγές ενέργειας που του δίνεις, είτε απολαμβάνοντας το σόου σου, είτε περνώντας σε σαν να είσαι αέρας. Καταλαβαίνεις εμπειρικά, ότι ο μόνος τρόπος να συνδεθείς με το κοινό είναι να κάνεις ότι κάνεις με ειλικρίνεια, να ξεκινήσεις με τη δική σου διασκέδαση και να την περάσεις «κολλητικά» σε όποιον τυχαίνει να είναι γύρω σου εκείνη τη στιγμή. 

Μαζί με αυτό μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι τα αρνητικά της προσοχής και της αποδοχής του έργου σου. Μόλις ξεπεράσεις τον φόβο και λάβεις μία εκτίμηση από κόσμο που δεν είχε κανέναν άλλο λόγο να σου πει καλά λόγια πέρα από το ότι τα εννοεί, είναι εύκολο να νιώσεις σαν να είσαι θεός! Αλλά, το επόμενο μάθημα είναι ότι υπάρχουν καλές και κακές μέρες. Όπως δεν πρέπει να παίρνουμε τις κακές μέρες προσωπικά, έτσι δεν πρέπει να παίρνουμε και τις θετικές μέρες πάνω μας. Μια σχολή μπορεί να σου μάθει να παίζεις το όργανο σου σωστά, αλλά ίσως όχι αυτά τα σημαντικά life lessons». 

«Οι μουσικοί μεταξύ μας συνήθως έχουμε μια κατανόηση και σεβόμαστε ο ένας τον άλλον όσο είναι δυνατό χωρίς να ανήκουμε σε κάποιο ξεκάθαρο πλαίσιο»: 

«Προσωπικά δεν ήρθε ποτέ κάποιος να με ενημερώσει για συγκεκριμένους κανόνες με λεπτομέρειες και συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να προσέχω, για αυτό πιστεύω είναι απαραίτητη η οριοθέτηση της μουσικής του δρόμου κρατικά, χωρίς καμία γκρίζα ζώνη, όπως κάνουν ήδη σε διάφορες χώρες του εξωτερικού, για την προστασία και ευημερία όλων μας». 

Ειδικότερα ως γυναίκα μουσικός του δρόμου, οι κίνδυνοι είναι ατελείωτοι, όπως ξεκαθαρίζει η Maya:

«Βρίσκεσαι εκτεθειμένη σε συγκεκριμένα μέρη και ώρες, που μπορεί να σε παρενοχλήσει οποιοσδήποτε, να σε ακολουθήσει όταν φεύγεις από το σημείο που παίζεις, αφού έχεις χάσει την ασφάλεια του πλήθους που σε παρακολουθούσε – οι οποίοι πάντα σε προστατεύουν αν δουν οτιδήποτε έστω και λίγο περίεργο. Αλλά όταν γυρνάς μόνη στο σπίτι και με εξοπλισμό, είσαι αντικειμενικά ευάλωτη. Στο θέμα του ανύπαρκτου κρατικού πλαισίου, όπως θα ήταν μια απλή άδεια, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορείς ακριβώς να ζητήσεις βοήθεια από την αστυνομία. Οι γυναίκες ήδη δέχονται επικίνδυνες συμπεριφορές στην καθημερινότητα τους, αλλά φυσικά όταν τραβάς την προσοχή τόσο έντονα, αυτό πολλαπλασιάζεται. Πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία ο,τι περνάει από το χέρι μας για να τις υποστηρίξουμε και να τις προστατεύσουμε». 

Αν ο δρόμος είχε φωνή για τη Maya, θα έλεγε: «Πάρε λίγο χρόνο παραπάνω να παρατηρήσεις τη μέρα σου, να χαμογελάσεις και να απολαύσεις τη ζωή».

Αν κάποιος σταματήσει για 1 λεπτό να την ακούσει, η Maya θα ήθελε μόνο να κάνει την ημέρα του καλύτερη: «Θέλω να περάσω μέσα από μένα, ένα αίσθημα γαλήνης, χαράς, αποφόρτισης, πάθους ή ελάφρυνσης κάποιου βάσανου. Ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας». 

Το μεγαλύτερό της όνειρο είναι να είναι χαρούμενη με αυτό που κάνει: «Δεν έχω συγκεκριμένες συνθήκες που ψάχνω από τη ζωή, αλλά άμα καταφέρω να συνεχίσω να κάνω το πάθος μου με λίγο περισσότερη ευκολία όσο περνάνε τα χρόνια, να γίνομαι καλύτερη σε αυτό που κάνω και να προσθέτω οτιδήποτε θετικό στη ζωή των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή με την τέχνη μου, θα έχω καταφέρει την επιτυχία!». 

Για την ίδια, η τέχνη είναι φάρμακο στις πληγές της κοινωνίας. 

«Κάνει τις χαρές μεγαλύτερες και τις στεναχώριες πιο ελαφριές, περνώντας μας την σοφία που έχει ανακαλύψει ο τραγουδοποιός και θέλει να την μοιραστεί μαζί μας ή απλά δίνοντας μας να καταλάβουμε ότι είμαστε μέρος του πανανθρώπινου συνόλου και δεν υπάρχει κανένα βάρος που περνάμε μόνοι μας. Ότι νιώθεις, το έχει νιώσει και κάποιος άλλος, κάπου, κάποτε. Και αυτό μερικές φορές είναι αρκετό για να βοηθήσει σε κάτι που δεν έχει ακριβώς λύση. Το αγαπημένο μου χαρακτηριστικό της τέχνης είναι ότι προβληματίζει, σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου και την ζωή μέσω του ασφαλούς. Σου δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψεις πραγματικά τι νιώθεις και πώς σκέφτεσαι χωρίς τον φόβο της κρίσης και να μάθεις όλους τους διαφορετικούς τρόπους και φιλοσοφίες σύμφωνα με τις οποίες ζουν τη ζωή τους οι καλλιτέχνες». 

Beyoncé, SZA, Doechii, Frank Ocean, Jessie Reyez, Kehlani και Ariana Grande ανήκουν στη μεγάλη λίστα με τους καλλιτέχνες που είναι όνειρο ζωής και θα ήθελε να συνεργαστεί η Maya. «Ειλικρινά όμως, ο καλύτερος άνθρωπος που θα μπορούσε να με βοηθήσει να χτίσω μια καριέρα και τεχνική ικανότητα και που θα μπορούσε να υποστηρίξει τέτοιες συνεργασίες… είναι κολλητός μου που είναι επίσης και παραγωγός και μου γράφει beats. Δεν υπάρχει καλύτερη συνεργασία από κάποιον που σε καταλαβαίνει, αγαπάει την δουλειά όσο εσύ και είναι ίσος συνεργάτης… Τα τεχνικά μαθαίνονται». 

«Είναι σχεδόν αδύνατο να γίνεις και να μείνεις καλλιτέχνης στην Ελλάδα αν δεν υπάρχει πολύ μεγάλη οικονομική στήριξη», καταλήγει η ίδια: 

«Η κάθε περίπτωση καλλιτέχνη είναι διαφορετική και αλλάζει πολύ ανάλογα τους στόχους και το είδος μουσικής. Χρειάζεται οικονομική στήριξη γιατί η μουσική εκπαίδευση δεν σταματάει ποτέ και φυσικά έχει κόστος, το οποίο δεν μπορείς να πληρώσεις χωρίς δουλειά, την οποία δεν μπορείς να έχεις χωρίς εκπαίδευση και γίνεται ένας φαύλος κύκλος. Αλλά αυτό είναι μια αλήθεια που ισχύει για τους καλλιτέχνες σε όλες τις χώρες. Απλά σε κάποιες χώρες, αυτή η δυσκολία γίνεται πολύ μικρότερη επειδή υπάρχει η βιομηχανία είναι μεγαλύτερη, με περισσότερες entry level θέσεις εργασίας πάνω στην τέχνη και επειδή υπάρχει πολύ πολύ καλύτερη οργάνωση από το κράτος. Δεν πιστεύω ότι είναι για όλους, αλλά είναι σίγουρα για εμένα και τους περισσότερους που έχω γνωρίσει».