Gen Z: Ο έρωτας στις μέρες μας δεν είναι εύκολο πράγμα

Λέξεις: Ραφαηλία Σαραντίδου

Όσα θα διαβάσετε παρακάτω δεν αποτελούν κάποια πρωτότυπη ιστορία αγάπης, ούτε κάποια ιδιαίτερα πετυχημένη θα έλεγα αλλά είναι σίγουρα σημαντική, ναι αυτή είναι η λέξη ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ. Για αυτούς που βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα θέλω να πω πως δεν χρειάζεται όλες οι ιστορίες αγάπης να είναι πετυχημένες για να είναι σημαντικές. Κάποιοι άνθρωποι το ξέρεις, το νιώθεις από την αρχή πως θα είναι σταθμός στη ζωή σου, σε έλκουν σαν μαγνήτης και δεν μπορείς να αντισταθείς και ας μην καταλήξει πουθενά, είναι και αυτό ένα τέλος. Ένα μικρό spoiler, δεν πρόκειται για μια ακόμη ετεροκανονική, συμβατική ιστορία αγάπης όπως το Notebook και ο Τιτανικός.

15 Δεκεμβρίου. Σαν gen z άτομο που σέβεται τον εαυτό του, χαζεύω στην πολυπόθητη εφαρμογή γνωριμιών. Εκεί την βλέπω για πρώτη φορά. Ξέρω ότι δεν είναι και πολύ κινηματογραφική η πρώτη μας γνωριμία αλλά το σκίρτημα το ένιωσα παρόλο που η πρώτη μας επαφή ήταν πίσω από μία οθόνη 10 ιντσών. Το πρώτο ραντεβού δεν άργησε να έρθει. Δεν είπαμε πολλά από τα μηνύματα-θέλαμε να τα πούμε από κοντά. Είχαμε δώσει ραντεβού σε ένα συνοικιακό και ήσυχο μπαράκι ανατολικά και με περίμενε απ’έξω ενώ άκουγε μουσική στα ακουστικά της.

Ένα απαλό ψυχρό φως έπεφτε αρμονικά στο πρόσωπό της και μόλις με είδε χαμογέλασε λιγάκι συνεσταλμένα. Φυσικές μπούκλες, ωραία piercing, floral φόρεμα, διχτυωτό καλσόν και αρβύλες. Καθίσαμε και μιλούσαμε για ώρες. Ένιωθα σαν να την ξέρω από πάντα. Την κοιτούσα βαθιά στα μάτια όταν μου μιλούσε και αυτή ντρεπόταν. Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις πως αντιδρούν οι άνθρωποι όταν κάποιος τους αρέσει. Ανάμεσα στις συζητήσεις υπήρχαν κάποιες μικρές σιωπές-που χρειάζονται για να αφουγκραστείς την στιγμή και να νιώσεις τον ηλεκτρισμό.

Ενώ μιλούσα με άγγιξε απαλά στο χέρι και ένιωσα να μουδιάζω ολόκληρη. Φεύγοντας μου κράτησε το χέρι τρυφερά και περπατήσαμε μέχρι τα σπίτια μας. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ είχε όμορφο ουρανό με φωτεινά αστέρια. Ανά στιγμές σταματούσαμε και τα παρατηρούσαμε. Αυθόρμητα γύρισε προς το μέρος μου με κοίταξε στα μάτια, με άγγιξε τρυφερά στον λαιμό ενώ εγώ περνούσα τα χέρια μου ανάμεσα από την μέση της και συνέβη. Φιληθήκαμε για πρώτη φορά και κάπως ο ουρανός έγινε φωτεινότερος και τα μάτια μας σίγουρα πιο λαμπερά.

Ο έρωτας στις μέρες μας δεν είναι εύκολο πράγμα. Κουβαλάμε τα τραύματα μας, έχουμε ακόμη μέσα μας τους ανθρώπους που μας πλήγωσαν και πληγώσαμε και εμείς αντίστοιχα, για να μην μιλήσω για την σχέση με τους γονείς που αυτό θα μπορούσε να είναι ξεχωριστό βιβλίο.

Η gen z καλείται να ανταπεξέλθει σε πολλούς ρόλους και να κάνει το λεγόμενο multi-tasking. Σχολή, δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή, ερωτική ζωή και κάπου μέσα σε όλα αυτά πρέπει να προλάβεις και να ζεις λίγο και για εσένα και όχι μόνο για τους άλλους. Να έχεις τον χρόνο και την διαύγεια να κάνεις ένα βήμα πίσω και να παρατηρήσεις την ζωή σου σαν τρίτος. Όλα αυτά λοιπόν συνδυαστικά με τον φόβο της αποτυχίας, της επαγγελματικής αποκατάστασης και το άγχος του βολέματος στο πενθήμερο οκτάωρο δεν σε αφήνουν να έχεις ιδιαίτερη όρεξη για έρωτες και σεξ. Παρόλα αυτά, βρίσκεις το κατάλληλο άτομο και πλέον το να αφεθείς είναι μονόδρομος.

Τα ραντεβού μας πήγαιναν πολύ καλά- εγώ βέβαια σαν γνήσιο αυτοκαταστροφικό άτομο συνέχεια έψαχνα κάτι που δεν μου κάνει, κάτι που δεν έκανε σωστά και θα μπορούσε να είναι αφορμή για συζήτηση. Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε τόσο πολύ και πολλές φορές κάνουμε τα απλά να φαίνονται δύσκολα και φτάνουμε σε ένα σημείο που δεν αντέχουμε άλλο ούτε εμείς ούτε το άτομο που έχουμε ερωτευτεί.

Σπαταλάμε την ενέργειά μας στο τι έκανε λάθος και μας πλήγωσε και όχι στο πόσο προσπάθησε να μας κάνει να νιώσουμε αγαπητοί και ασφαλείς. Σας το είπα από την αρχή δεν πρόκειται για μία συμβατική ιστορία αγάπης αλλά είναι σίγουρα αληθινή. Δύο γυναίκες να ερωτεύονται στο σήμερα κουβαλώντας την εσωτερικευμένη ομοφοβία, το τι θα πει πια αυτός ο κόσμος που όλο λέει κάτι και δεν κοιτάει την δουλειά του.

Γονείς, συγγενείς, φίλοι, αποδοχή του εαυτού. Με όλα αυτά παλεύεις καθημερινά και παρόλα αυτά έχεις ακόμη το θάρρος και την θέληση να ερωτευτείς βαθιά και αληθινά, να τρέξεις στην βροχή μαζί της και να μην σε νοιάζει τίποτα, να μείνουμε ξύπνιες μέχρι τα ξημερώματα χωρίς να σκεφτόμαστε πως έχουμε πρωινό ξύπνημα, να ζούμε πιο αυθόρμητα χωρίς όλες αυτές τις σκοτούρες που μας φορτώσανε στα “καλύτερά μας χρόνια”. Μέσα στους τόσο γρήγορους ρυθμούς που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τι νιώθεις, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που προσπαθούν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν κάνοντας μικρές πράξεις που όμως έχουν μεγάλη σημασία. Της αρέσει πολύ η μαγειρική.

Μπορεί να κάθεται με τις ώρες να καταπιάνεται με πράγματα που εγώ δεν ξέρω καν τι σημαίνουν. Με γοήτευε όμως να την βλέπω να παθιάζεται εξηγώντας μου πως έφτιαξε πιτάκια με μπρι και αχλάδι για τα 21 γενέθλιά της. Μια μέρα έφτιαξε λαζάνια με μία φίλη της και μου είπε ‘σε σκέφτομαι όλη μέρα και σου φύλαξα ένα κομμάτι. Θέλεις να περάσω μετά την δουλειά να σου το αφήσω;” Ένιωσα τόσο χαρούμενη που κάποια νοιάστηκε για εμένα και ήθελε να μου προσφέρει κάτι που έφτιαξε με αγάπη. Ακόμη είχα ενθουσιαστεί με την φορά που πήγα τελείως ανίδεη στο σπίτι της και μου ζήτησε να κλείσω τα μάτια μου. Όταν τα άνοιξα είδα μία ανθοδέσμη με τουλίπες-είχαμε συζητήσει στο πρώτο μας ραντεβού για τα αγαπημένα μας λουλούδια και ήθελε να με εντυπωσιάσει.

Ο έρωτας δεν είναι μόνο συνύπαρξη, συντροφιά, ενδιαφέρον, έντονα συναισθήματα. Είναι και ξεβόλεμα, ρίσκο, χρόνος, κόπος, να είσαι εκεί.

Να σε ευχαριστεί η δουλειά που κάνεις για να είσαι με αυτό τον άνθρωπο, αλλιώς δεν επιβιώνεις. Πρέπει να είσαι έτοιμη και συνειδητοποιημένη στο ενδεχόμενο πως θα πληγωθείς και θα πληγώσεις. Θα ανοίξεις την καρδιά σου σε ένα άτομο και αυτό θα έχει επιρροή πάνω σου. Όλα αυτά ακούγονται τρομακτικά και είναι. Το να ερωτευτείς είναι το εύκολο μέρος. Το να πάρεις όμως την ευθύνη αυτών που νιώθεις, να τα επικοινωνήσεις και να διεκδικήσεις ένα άτομο που μπορεί να μην σε βλέπει με τον ίδιο τρόπο είναι αυτό που μας δυσκολεύει.

Σε περίπτωση που έχετε ακόμη την απορία γιατί δεν πήγε καλά το ειδύλλιο, είναι αυτό που φαντάζεστε. Πλέον δυσκολευόμαστε να προσπαθήσουμε για αυτά που θέλουμε και τις περισσότερες φορές επιλέγουμε την ασφάλειά μας και έτσι κλεινόμαστε στο καβούκι της μοναξιάς. Κάποιες φορές όμως είναι πιο περίπλοκο.

Όπως προείπα κάποιοι άνθρωποι είναι σταθμός οπότε το γεγονός ότι δεν συμπορευόμαστε μαζί και ταυτόχρονα δεν σημαίνει πως δεν πορευόμαστε παράλληλα.

Θα μου πείτε τώρα πως οι παράλληλες γραμμές δεν τέμνονται ποτέ αλλά για τους ανθρώπους-σταθμούς ίσως τα μαθηματικά κάνουν μία εξαίρεση.

*Η Ραφαηλία Σαραντίδου είναι φοιτήτρια του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ