Μπερλινά θα λείψεις από όλες τις rock ψυχές της πόλης

Λέξεις: Χάρης Θεοφράστου

Αρχές του ’70, “Calcanas Old Scotch Inn” στην Αγίας Σοφίας με Τσιμισκή, στο υπόγειο του Φλόκα… Εκεί γνώρισα τον Θόδωρο.

Μόλις είχε έρθει από την Πτολεμαΐδα και ενθουσιάστηκε που βρήκε έναν πατριώτη. Συμπαθηθήκαμε αμέσως αφού εκτός από τα μουσικά γούστα ήμασταν και την ίδια μέρα γεννημένοι ,στο ζώδιο του υδροχόου και έτσι μας έμεινε από τότε το προσωνύμιο «Πατρίς».

Συχνά μάλιστα γιορτάζαμε τα γενέθλιά μας σε απίθανα μέρη από το κοσμηκότατο γκουρμέ Ideal εως την γκαλερί του La Dose με έκθεση αφισών από ελληνικες ταινίες πορνό και μουσική υπόκρουση των Cramps.

Έμενε τότε σε ένα δώμα, σε μια ταράτσα στη Γεωργίου Σταύρου, παρέα με «υποψιασμένους» δίσκους — χαρά μας να πηγαίνουμε εκεί και να ακούμε μουσικάρες. Μετά, σε ένα ημιυπόγειο στη Ναυαρίνου, πριν τα Αρχαία, μαζί με τον «Κατσαβιδάκια»· εποχές καθαρού ροκ. Και αργότερα στη Δαγκλή, συγκατοικώντας με τον Σάββα, δυνατό DJ και «μούρη» της εποχής.

Από εκείνο το σπίτι πέρασε όλος ο κόσμος: μουσικοί, αρτίστες, καλλιτέχνες κάθε είδους.

Όταν παντρεύτηκε το ’81, έμεινε στην Μορκεντάου ίδια πολυκατοικία με εμένα. Και αμέσως μετά πάνω από το Berlin, στην Προξένου Κορομηλά. Δουλειά κάτω-σπίτι πάνω, ένας παραδοσιακός μαγαζάτορας. Πάντα ήταν άνθρωπος των παραδόσεων, κι ας μην του φαινόταν· αυτό δείχνει και το ωραίο σπίτι που έκανε στην Ασβεστόπετρα, κι ας το επισκέφτηκε ελάχιστα.

Το Berlin ήταν μια κίνηση τολμηρή, επαναστατική για την πόλη.

Ο Θόδωρος έστησε ένα μπαρ για τα «κακά παιδιά» με το καλό μουσικό γούστο, που έψαχναν το καινούργιο. Εκεί πρωτοείδαμε σε τρεις οθόνες τρομερά μουσικά βίντεο, πολύ μπροστά από την εποχή τους. Τότε δεν υπήρχε MTV και οι δισκογραφικες εταιρειες δεν ενδιαφερόταν και τόσο για και οι καλλιτέχνες έκαναν πειραματικές δουλειές· εκεί γνωρίσαμε την πρωτοπορία σε ήχο και εικόνα: Residents, Snakefinger, Laurie Anderson… μοναδικά πράγματα. Χάρη στον Θόδωρο δεν ακούγαμε απλώς τη μόδα, ζούσαμε την πρωτοπορία τη στιγμή που γεννιόταν.

Στους τοίχους του ζωγράφιζαν οι πάντες, ενώ οι τουαλέτες του ήταν έργο τέχνης από μόνες τους. Επί 30+ χρόνια δεν βάφτηκαν ποτέ. Έμπαινες μέσα και ξεχνιόσουν διαβάζοντας: συνθήματα πολιτικά, αναρχικά, βωμολοχίες, έρωτες, ιστορίες αγάπης… Όλα αποτυπωμένα εκεί, ένα σκηνικό σούπερ καλτ.

Η φυγή του Θόδωρου μας αφήνει φτωχότερους. Η Θεσσαλονίκη χάνει την καθημερινή «περιπολία-επιθεώρηση» που έκανε στο κέντρο, περνώντας από το De Facto, το Stretto, το Eden και τόσα άλλα στέκια. Με εκείνη την υπερβολική του ευθύτητα μας έκρινε όλους. Ποτέ δεν κολάκεψε, ποτέ δεν χάιδεψε αυτιά. Ήταν ευθύς και ειλικρινής με όλους.

Μπερλινά θα λείψεις από όλες τις rock ψυχές της πόλης…

*Ο Χάρης Θεοφράστου είναι δημοσιογράφος