Είναι εφικτό να ζεις μόνος σου το 2026; Τι στερείται κάποιος και πόσα του μένουν στο τέλος του μήνα

Στην Ελλάδα 2.0 το να μένεις μόνος σου δεν είναι μια ένδειξη ανεξαρτησίας, αλλά ένα καθημερινό τεστ αντοχών. Για τη συντριπτική πλειονότητα όσων ζουν χωρίς συγκατοίκους, η προσπάθεια να ανταπεξέλθουν οικονομικά δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τον κανόνα.

Φοιτητές που μετακομίζουν σε μια νέα πόλη για να σπουδάσουν, νέοι εργαζόμενοι με βασικό μισθό, άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν το άλμα και να φύγουν από το πατρικό τους, έρχονται αντιμέτωποι με την ίδια διαπίστωση: το να «βγαίνει» ο μήνας μοιάζει όλο και πιο δύσκολο.

Για χρόνια, μεγαλώνοντας με ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, η ιδέα του να ζεις μόνος παρουσιαζόταν σχεδόν ως αυτονόητη συνέχεια της ενηλικίωσης. Ένα μικρό διαμέρισμα, μια δουλειά, μια ζωή που ξεκινά «στα δικά σου πόδια». Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η εικόνα απέχει πολύ από το σήμερα.

Το να φύγεις από το πατρικό σπίτι συχνά παίρνει συνεχής παρατάσεις  – για τα 30, στην καλύτερη περίπτωση – και ακόμα κι όταν συμβεί, συνοδεύεται από άγχος, ανασφάλεια και συνεχή οικονομική πίεση.

Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) οι 7 στους 10 νέους δηλώνουν ότι με το εισόδημά τους δεν μπορούν να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες τους, ενώ περίπου ένας στους δύο ζει ακόμα με την οικογένειά του λόγω αδυναμίας στην οικονομική αυτονομία.

Όσοι τελικά το τολμούν, αναγκάζονται να κάνουν περικοπές. Να κόψουν εξόδους, ταξίδια, μικρές απολαύσεις, ακόμα και προσωπικό χρόνο. Το ενοίκιο απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, ενώ οι λογαριασμοί ρεύματος, νερού και ίντερνετ λειτουργούν σαν σταθερή υπενθύμιση ότι το κόστος ζωής δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης.

Για πολλούς φοιτητές και νέους εργαζόμενους, η οικονομική στήριξη των γονιών παραμένει αναγκαία, άλλοτε φανερά κι άλλοτε σιωπηλά, δημιουργώντας ένα αίσθημα «μισής» ανεξαρτησίας.

Υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να τα καταφέρουν μόνοι τους με κάθε τρόπο. Συνδυάζουν σπουδές και δουλειά, δουλεύουν δύο θέσεις εργασίας, μετρούν τα έξοδα μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Ζουν με πρόγραμμα, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Κάθε μήνας είναι ένας νέος υπολογισμός, κάθε απρόοπτο μια μικρή κρίση που μπορεί να ανατρέψει την ισορροπία.

Όλα αυτά δεν χρειάζεται να τα δούμε σε δελτία ειδήσεων ή να τα διαβάσουμε σε κραυγαλέους τίτλους. Τα ζούμε και τα ακούμε καθημερινά γύρω μας.

Η ακρίβεια χτυπά κόκκινο, οι τιμές στα σούπερ μάρκετ ανεβαίνουν ραγδαία, τα ενοίκια μοιάζουν να ξεφεύγουν και οι μηνιαίοι λογαριασμοί εμφανίζονται σχεδόν πιο συχνά απ’ όσο αντέχει το πορτοφόλι.

Είναι μια πραγματικότητα που συζητιέται μεταξύ φίλων και συναδέλφων, σε καφέ και διαλείμματα δουλειάς, και αφορά όλους όσοι προσπαθούν να ζήσουν μόνοι τους σε μια χώρα όπου η ανεξαρτησία έχει γίνει ακριβό προνόμιο.

Και μέσα σε όλα αυτά, πόσο εύκολο είναι τελικά να κάνει αποταμίευση κάποιος που ζει μόνος του; Για τους περισσότερους, η απάντηση είναι απλή: δεν είναι.

Τέσσερις άνθρωποι οι οποίοι ζουν μόνοι τους εξηγούν στην Parallaxi τις δυσκολίες 

Κώστας, 31 ετών 

Γενικότερα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να ζήσεις μόνος σου. Όταν το έκανα, δούλευα σε μία δουλειά και πλήρωνα πολύ χαμηλό ενοίκιο γιατί έμενα σε ανάλογο σπίτι, όμως δεν πήγαινε άλλο. Είχα περάσει τα 28 και η συμβίωση με τους γονείς γινόταν αντικειμενικά όλο και δυσκολότερη.

Ωστόσο και τότε, όπως και τώρα, τρία χρόνια μετά, που μένω σε μεγαλύτερο σπίτι και έχω περίπου τα ίδια έξοδα, όμως με μεγαλύτερο ενοίκιο, τα λειτουργικά είναι πολύ ακριβότερα και το σούπερ μάρκετ έχει πια ξεφύγει. Οπότε, ούτε και με δυο δουλειές περισσεύουν χρήματα γιατί το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του συνόλου των δύο μισθών φεύγει σε ενοίκιο, λογαριασμούς και έξοδα αυτοκινήτου.

Για να πληρωθούν όλα αυτά τα έξοδα, χρειάζεται σίγουρα να κοπούν τα χρήματα που θα έμπαιναν στην άκρη για οποιονδήποτε σκοπό (και, όχι, δεν είναι πολυτέλεια να βάλεις λεφτά στην άκρη όταν δουλεύεις σε δύο δουλειές) και καμία φορά χρειάζεται να περιοριστούν είτε οι έξοδοι, είτε τα έξοδα στις εξόδους.

Το να μένεις μόνος σου, σημαίνει ότι δουλεύεις για να πληρώνεις τα άτομα που σου νοικιάζουν το σπίτι που μένεις, τους επιχειρηματίες που έχουν το ρεύμα, το φυσικό αέριο, την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας που χρησιμοποιείς και εκείνους που έχουν τα σούπερ μάρκετ. Και φυσικά, έμμεσα το κράτος με τον ΦΠΑ και με τη φορολογία στα προϊόντα και στο εισόδημά σου.

Όλο αυτό θα ήταν κάπως δίκαιο, εάν δεν χρειάζονταν το 70%-80% του εισοδήματός σου για να καλύψεις αυτά τα έξοδα… 

Χρήστος, 28 ετών

Μετακόμισα στα 26 και αποφάσισα να ζήσω μόνος μου, γιατί ήθελα να φύγω από το σπίτι των γονιών μου. Από την πρώτη στιγμή, όμως, κατάλαβα τις δυσκολίες μιας τέτοιας απόφασης.

Αρχικά, συνειδητοποιείς πόσο δύσκολη και δαπανηρή είναι μια μετακόμιση. Μεταφορικές, ενοίκια και μεσίτες σου “αρπάζουν” χρήματα από παντού, με αποτέλεσμα, μόλις μπεις στο σπίτι, να χρειάζεται ήδη να αναπληρώσεις μεγάλα έξοδα.

Η συνέχεια είναι ακόμη δυσκολότερη. Δουλεύοντας στην εστίαση, το εισόδημά μου δεν περιοριζόταν στον βασικό μισθό. Το μηνιαίο μου εισόδημα ξεπερνούσε τα 1.000 ευρώ, όμως και πάλι δεν ήταν αρκετό. Με ενοίκιο 500 ευρώ και λογαριασμούς και βασικές ανάγκες –όπως το σούπερ μάρκετ– να αγγίζουν τα 250 ευρώ, καταλαβαίνει κανείς ότι μου περίσσευαν περίπου 300 ευρώ.

Πολλές φορές χρειάστηκε να ακυρώσω παρέες και ταξίδια για να μπορέσω να βγάλω τον μήνα. Στη συνέχεια βρήκα και δεύτερη, part time δουλειά, για να καλύψω κάποια έξοδα που αφορούσαν μικρές προσωπικές απολαύσεις, όπως το να αγοράσω ένα βιβλίο ή να πηγαίνω σινεμά.

Το θέμα είναι ότι κανείς δεν μπορεί πραγματικά να χτίσει κάτι δικό του όταν ζει μόνος. Έχω πολλούς φίλους που επίσης δεν τα βγάζουν πέρα. Η αλήθεια είναι πως το να επιστρέψω στο σπίτι των γονιών μου παραμένει μια ανοιχτή σκέψη, αλλά δεν θέλω να το κάνω. Αφού έφτασα ως εδώ, σκέφτομαι ότι μπορώ να συνεχίσω.

Θοδωρής, 22 ετών – φοιτητής

Μετακόμισα σε άλλη πόλη για τις σπουδές μου και από την αρχή ήξερα ότι θα έμενα μόνος μου. Οι γονείς μου με βοηθούν όσο μπορούν, αλλά δεν ήθελα να τους δυσκολεύω περισσότερο. Ειδικά με τα ενοίκια και την ακρίβεια, ένιωθα πως κάθε ευρώ που ζητούσα ήταν βάρος. 

Το πρώτο σοκ ήταν το σπίτι. Ένα μικρό διαμέρισμα, παλιό, με υψηλό ενοίκιο για τα δεδομένα του. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπήρχαν πολλές επιλογές. Οι περισσότερες αγγελίες ζητούσαν ποσά που δεν ανταποκρίνονταν ούτε στην κατάσταση των σπιτιών ούτε στο γεγονός ότι απευθύνονταν σε φοιτητές.

Προσπαθώ να δουλεύω παράλληλα με τη σχολή, κυρίως σε εποχικές ή part time δουλειές, για να καλύπτω τα βασικά: σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς, μετακινήσεις. Πολλές φορές μετράω τα έξοδα μέρα-μέρα. Υπάρχουν μήνες που δεν περισσεύει τίποτα, ούτε για έναν καφέ έξω.

Το δύσκολο δεν είναι μόνο το οικονομικό. Είναι και το αίσθημα ευθύνης. Νιώθεις ότι πρέπει να τα καταφέρεις, γιατί αν δεν τα καταφέρεις, ξέρεις ότι θα χρειαστεί να ζητήσεις βοήθεια από ανθρώπους που ήδη πιέζονται. Το να μένεις μόνος σου ως φοιτητής σε άλλη πόλη σε μεγαλώνει απότομα. Μαθαίνεις να περιορίζεσαι, να υπολογίζεις τα πάντα και να μη θεωρείς τίποτα δεδομένο.

Αριάδνη, 25 ετών 

Μένω μόνη μου στη Θεσσαλονίκη από τότε που μετακόμισα ως φοιτήτρια, πριν από περίπου 8 χρόνια. Από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά και ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, μιας και οι τιμές των ενοικίων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, μία βόλτα στο σούπερ μάρκετ σου βγαίνει 30 ευρώ για πέντε πράγματα και το συνολικότερο κόστος ζωής έχει φτάσει στο Θεό. 

Αυτό δυστυχώς άρχισα να το συνειδητοποιώ με τον δύσκολο τρόπο, τα τελευταία τρία χρόνια, τα οποία με νύχια και με δόντια προσπαθώ να ανεξαρτητοποιηθώ οικονομικά από την οικογένειά μου, χωρίς όμως να το καταφέρνω με πλήρης επιτυχία. 

Οι απολαβές από τη δουλειά μου είναι λίγες παραπάνω από τον βασικό μισθό, που ακόμα και αυτό καθιστά αδύνατο το να ζεις μόνος σου και να καλύπτεις όλα σου τα έξοδα, από το ενοίκιο μέχρι τα πάγια και τη διασκέδαση.

Γι’ αυτό το λόγο, οι γονείς μου ακόμα πληρώνουν το ενοίκιο του σπιτιού μου που είναι στα 400 ευρώ τον μήνα και εγώ έχω αναλάβει τα πάγια έξοδα, με τους λογαριασμούς να φτάνουν τα 200 ευρώ τον μήνα. Στο σούπερ μάρκετ δεν ξέρω καν πόσα δίνω κάθε μήνα, έχω χάσει το μέτρημα και ίσως δεν θέλω να μάθω κιόλας.

Δεν έχει χρειαστεί με αυτόν τον τρόπο να «περιοριστώ» στην διασκέδασή μου, καταφέρνω να έχω μία συνδρομή σε γυμναστήριο και να κάνω και τις εξόδους μου και τα ταξίδια μου, χωρίς να νιώθω κάποια πίεση αλλά ταυτόχρονα δεν μου μένουν ποτέ λεφτά στην άκρη. 

Το τελευταίο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ακόμα δεν πληρώνω εγώ το ενοίκιο του σπιτιού μου, με βασανίζουν αρκετά και πλέον ψάχνω να βρω κάτι part time, μήπως και μέχρι τα 30 καταφέρω να σταθώ λίγο στα πόδια μου, από οικονομικής πλευράς.