Γράμμα στον 16χρονο εαυτό μου…

Αγαπημένε μου, ονειροπόλε, μικρέ Θωμά, χθες ανταποκρίθηκα και εγώ στο κάλεσμα για μια βραδιά «μνημόσυνο» στον Θόδωρα τον Μπερλινά και πήγα στο Berlin αβίαστα.

Εκεί ένοιωσα πως ξαναγεννήθηκα, έχουν περάσει σαράντα χρόνια μετά την πρώτη μεθυσμένη βραδιά σε αυτή τη σκοτεινή και βρώμικη rock n roll σπηλιά που χθες μεταμορφώθηκε σε «κιβωτό» και ένοιωσα πως όλα όσα αποτελούν το νήμα της ζωής είχαν τη διάρκεια ενός βλεφαρίσματος.

Τώρα που είσαι 16 και κλείνεις τα μάτια για μια στιγμή, άλλοτε από κούραση και άλλοτε από μέθη, πρόσεχε καλά! Υπάρχει η περίπτωση όταν θα τα ανοίξεις να έχουν περάσει σαράντα χρόνια και όλα όσα έχεις ζήσει αυτά τα σαράντα χρόνια με τα μάτια κλειστά: ταξίδια, έρωτες, πόνος, χαρές, πάρτι, μεθύσια να έχουν χαθεί μια για πάντα ή να έχουν ακουμπήσει σε κάποιο ράφι του χρόνου. Του χρόνου που κυλά (γρήγορα ή αργά δεν έχει σημασία) γιατί είναι προορισμένος να κυλά.

Είναι εκείνη η στιγμή που το επίμονο ερώτημα σου που «πάνε οι στιγμές όταν χάνονται» λαμβάνει μια κάποια απάντηση. Είναι η στιγμή που μια φωνή αδιόρατη και σχεδόν μαγική σου ψιθυρίζει στο αυτί «οι στιγμές όταν χάνονται εξατμίζονται» γίνονται άπιαστες όπως ο καπνός από τα τσιγάρα που βρωμίζει τα ρούχα, το πρόσωπο και τα μαλλιά σου και θολώνει το βλέμμα σου. Είναι εκείνη η στιγμή που όσο ποιο θολό είναι το βλέμμα τόσο ποιο χαρούμενος και πλήρης νοιώθεις…

Είχα να περάσω το κατώφλι του Berlin δέκα χρόνια όμως ο χρόνος δεν μετρά με τον ίδιο τρόπο σε αυτή την περίπτωση. Επιστρέφω και είναι σαν επιστρέφω στο νοητικό μου «σπίτι», στο μέρος που ένοιωσα μέλος μια ενότητας/κοινότητας, εδώ έμαθα τον κόσμο και τον έμαθα μέσα από τη μουσική. Η μουσική ήταν πάντα η αφορμή, ήταν το μέσο, ήταν το όχημα που μας ταξίδεψε εκεί όπου δεν ήταν εύκολο να ταξιδέψουμε όταν είμασταν έφηβοι στην ηλικία που είσαι εσύ τώρα.

Είδα λοιπόν πολλούς από τους ανθρώπους που θαυμάζεις στα 16 σου να έχουν κρατήσει το χαμόγελο και την λάμψη τους και χάρηκα που μεγαλώσαμε όμορφα. Θυμήθηκα και όσους και όσες έσβησαν, έγιναν στάχτη και η αύρα τους ακόμη στέκεται κάτω από τις σκοτεινές σκάλες του Berlin. Εκείνα τα όμορφα πλάσματα που έσβησαν σαν τα βεγγαλικά που φωτίζουν τους προσωπικούς σου ουρανούς. Καταχρήσεις, επίμονες σκέψεις, αυτοκαταστροφή και η δοξασμένη (χιλιοτραγουδισμένη και πολυαφηγημένη) κουλτούρα του loser, το σκοτάδι του new wave, η αντικοινωνικότητα του πανκ ώθησαν πολλούς φίλους και φίλες να χαθούν κυριολεκτικά ή μεταφορικά δεν έχει σημασία.

Ρώτησα τον σερβιτόρο πόσα χρόνια δουλεύεις εδώ και μου απάντησε “Τι χρόνια κύριε; Δύο βδομάδες δουλεύω γιατί έχω ανάγκη, κλείνουμε τα Σαββατοκύριακα στις 10 το πρωί και τις καθημερινές στις 8.30! Δεν θα αντέξω για πολύ..”.

Αυτή η απάντηση έβαλε τις πολλές νοσταλγικές και πένθιμες σκέψεις μου σε μια τάξη. Όλοι είμασταν περαστικοί από το Berlin, περάσαμε ένα διάστημα της ζωής μας, είτε μερικές νύχτες, είτε κάποια χρόνια, είτε ως θαμώνες, είτε ως εργαζόμενοι. Είμαστε περαστικοί “γιατί είχαμε ανάγκη” όπως μου είπε ο συμπαθέστατος σερβιτόρος! Αυτό είναι το σπουδαίο όλοι πήραμε όταν είχαμε ανάγκη και πήραμε πολλά περισσότερα από όσα δώσαμε. Χθες ήταν μια όμορφη βραδιά “ευχαριστώ” στον δημιουργό του Berlin και την οφείλαμε στο νεανικό μας εαυτό αλλά και στον Θόδωρα.

Τώρα που είσαι 16 απόλαυσε την μπύρα σου και ρούφηξε τις νότες, τα στιχάκια και τις στιγμές που αυτή η “σπηλιά” θα σου προσφέρει για όσο κρατήσει. Γιατί και ο Θόδωρας το ήξερε πως πολλοί από τους φίλους του δεν μπορούν να πηγαίνουν για πάντα στο μαγαζί του και ούτε το ζητούσε. Στην πραγματικότητα δεν τον ενδιέφερε, ήξερε πως κάποια στιγμή όλες/όλοι έχουμε περάσει ή θα περάσουμε από την “σπηλιά” του και πως κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε όπως έγινε χθες βράδυ.

Εσύ λοιπόν, στα 16 σου, εσύ που ενσαρκώνεις τη νιότη στο μέσο της δεκαετίας του ΄80 είσαι προορισμένος να δώσεις ένα αγώνα για να επιβιώσεις. Θα δεις τον κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του 90 να αλλάζει και από τότε σαν σε κατάρα να μην τα καταφέρει να παγιωθεί ξανά, θα γίνεται όλο και πιο ρευστός δυσνόητος και αφιλόξενος.

Θα ζήσεις ως ενήλικας σε ένα κόσμο που επιζητά την αλλαγή για την αλλαγή, που μεταμορφώνεται άλλοτε σε νεράιδα και άλλοτε σε θηρίο, ανθρωποβόρο και ψυχοβόρο. Θα ζήσεις νέους τύπους πολέμων, κοινωνικές μεταβολές, το ηλεκτροσόκ της rave, την από-τοπικοποίηση του διαδικτύου που θα κάνει τον κόσμου (σου) πλανητικό χωριό, θα ταξιδέψεις στην Λατινική και Βόρεια Αμερική για να βρεις (νέα) πατρίδα, θα δοκιμαστείς και θα δοκιμάσεις ταυτότητες, μουσικές, κουλτούρες. Θα τρέχεις πίσω από τα όνειρα που τώρα κάνεις, θα σκλαβωθείς στο βωμό της προσωπικής προόδου, θα ματαιωθείς στα συλλογικά όνειρα για ένα κόσμο καλύτερο και δικαιότερο που να νοιώθεις πως σε χωρά. Θα δεις το σώμα σου να σου προσφέρει μερικές από τις μεγαλύτερες χαρές και άλλες φορές να σε προδίδει και να σου χαρίζει πόνο.

Θα νοιώσεις πολλά, θα δεις πολλά, θα επιδιώξεις πολλά, θα ακούσεις πολλά και θα πεις πολλά, για να αντιληφθείς τελικά, σαράντα χρόνια μετά, πως η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στα λίγα, στα ελάχιστα. Σε ένα χαμόγελο, ένα χάδι στα μαλλιά, μια ματιά επιβράβευσης και μια άλλη σαγήνης, μερικά αγγίγματα και λίγες σκέψεις.

Εκλεκτές ηχηρές σκέψεις θα σε κάνουν ευτυχισμένο όταν θα περάσουν από το μυαλό σου, θα το χαϊδέψουν και μετά θα χαθούν γιατί είναι προορισμένες να χαθούν.

Σε συμβουλεύω να μην αδημονείς, κάποτε θα λάβεις μια απάντηση στο ερώτημα που πάνε οι σκέψεις και οι στιγμές όταν χάνονται, θα μάθεις αν ξεκουράζονται σε κάποιο πεδίο περιμένοντας να τις ανακαλέσουμε ή αν εξατμίζονται όπως και οι άνθρωποι που τις βιώνουν; Ζήσε και απόλαυσε τη ζωή γιατί αυτή η εμπειρία είναι δώρο, και είτε είναι μικρή, είτε είναι μεγάλη, δεν πρέπει να την «κάνεις καρναβάλι». Μπες στην σπηλιά του Berlin όσες φορές έχεις ανάγκη και μείνε εκεί όσο αντέξεις, ότι πάρεις, εικόνες, φίλους, φίλες, στιγμές και αναμνήσεις κράτησε τα ως φυλαχτό, μπορεί 40 χρόνια μετά να σε βοηθήσουν να αποδεχτείς το θάνατο, το γήρας, την φθαρτότητα, την ματαιότητα και την ματαίωση.

Και πες στο Θόδωρα “Στην υγεία σου Θόδωρα, δεν θα σε ξεχάσουμε και σε ευχαριστούμε”.