Τι μας προσβάλλει πραγματικά;

Λέξεις: Αργύρης Ωραιόπουλος

Όλοι κάνουμε λάθη, ιδιαίτερα στον προφορικό λόγο. Όλοι έχουμε δικαίωμα, και υποχρέωση, να διορθώσουμε λόγια που έχουν ειπωθεί και για τα οποία ίσως μετανιώσαμε.

Λόγια που αποκάλυψαν ένα μέρος μιας σκέψης, ίσως βαθύτερης, προσωπικής, που πιθανώς να μην ανήκει στο δημόσιο χώρο, αλλά μόνο στον άμεσα κοινωνικό μας.

Συχνά όμως ένα μικρό παράθυρο ανοίγει και μετά δεν ξανακλείνει. Ένας χαρακτηρισμός δόθηκε και ένας αγώνας ξεκινάει για να ανατραπεί.

Πώς μια εικόνα χρωματίζεται αρνητικά τόσο εύκολα. Τόσο γρηγορά θα έλεγε κανείς. Πόσος κόσμος απογοητεύεται.

Πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για ελπίδα, για αλλαγή, για φως από μια μεριά και πόσο μεγάλη πίεση για μονοπώλια ιδεών και εξουσίας από μια άλλη.

Και η απογοήτευση σχεδόν δεδομένη πια, ίσως γιατί η ισορροπία που αναζητείται είναι εξαιρετικά εύθραυστη.

Αν και στην προκειμένη η απογοήτευση είχε έρθει πολύ πριν.

Όταν ο κόσμος είχε παραβρεθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους.

Όταν ο αέρας και η άσφαλτος έκαιγαν από την κοσμοσυρροή.

Όταν, έστω και για ένα πρωινό, η ελπίδα μας συστήθηκε ξανά, και φάνηκαν τα κοινά μας σημεία.

Τα ίδια που με τόσο μένος ένα σύστημα ολόκληρο μας βάζει οικειοθελώς να κρύβουμε, να απωθούμε και να απαρνιόμαστε.

Τότε που ζητούσαμε από τη μαέστρα να δυναμώσει την ένταση, να συνεχίσει το κονσέρτο και να αφουγκραστεί την ανάγκη της κοινωνίας για αλλαγή.

Αλλά αυτή σιώπησε, αποτραβήχτηκε και ενέδωσε σε άλλες ίσως φωνές.

Κάπου εκεί η ελπίδα άρχισε να φθίνει και η δυναμική του οποίου κινήματος ήταν πια υπό αμφισβήτηση.

Αυτός ο μετασχηματισμός δεν έκανε καλό μέχρι στιγμής, αλλά είναι σίγουρο ότι η κοινωνία βράζει. Και είναι απορίας άξιο, τι μας προσβάλει πραγματικά;

Το “διασφαλίζουμε την ασφάλεια” του καθ’ όλα αρμοδίου τρεις μέρες πριν τη σύγκρουση ή μια δήλωση που μένει ίσως ακόμα να φανεί τι κρύβει από πίσω και πως μετουσιώνεται σε πολιτική πρόταση; Μπορεί κάλλιστα και τα δυο.

Η εξουσία, και η αναζήτηση της, απογυμνώνουν, και η φθορά έρχεται εν τέλει, γιατί κάνεις δεν είναι τέλειος. Οι παγίδες είναι πολλές και ο δρόμος σκοτεινός.

Η χώρα και η ορθοδοξία δυστυχώς δεν έσπασαν τους δεσμούς τους ακόμα, και είναι πιθανό αυτό να μην αλλάξει στο μέλλον.

Η απογοήτευση ήρθε κάπως νωρίς και κάπως απότομα.

Η χυδαιότητα όμως επικρατεί πια πολλά χρόνια τώρα και η ελπίδα επιβάλλεται να ξαναγεννηθεί.

*Ο Dr Αργύρης Ωραιόπουλος ζεί και εργάζεται στο Λονδίνο ως Research Fellow στο UCL Energy Institute της σχολής Bartlett School of Environment, Energy and Resources.