ΕΙΚΟΝΕΣ: Ο Πύργος της Ευτυχίας μετά από χρόνια αποκαλύφθηκε
Κλαδεύτηκαν τα αναρριχώμενα φυτά που έκρυβαν το εντυπωσιακό, αλλά παραμελημένο κτίριο
Εικόνες: Θωμάς Νεδέλκος
Μετά από χρόνια, αποκαλύφθηκε ο πύργος της Ευτυχίας, μετά το κλάδεμα των αναρριχώμενων φυτών που έκρυβαν το κτίριο, καθιστώντας το πλέον, ορατό στον κόσμο.
Υπενθυμίζεται πως η Parallaxi, πρόσφατα, σε ρεπορτάζ της, ασχολήθηκε με την τοποθέτηση προσωρινής περίφραξης στο μπροστινό μέρος του εντυπωσιακού, αν και παραμελημένου κτιρίου, κατόπιν εισαγγελικής παρέμβασης που ασκήθηκε μετά από υποδείξεις του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Σημειώνεται πως, όπως επισημαίνεται και στο εν λόγω ρεπορτάζ του Θωμά Καλέση, «είχαν γίνει και εκατοντάδες καταγγελίες από τους κατοίκους της περιοχής που για χρόνια έβλεπαν τόσο τον προαύλιο χώρο, όσο και το εσωτερικό του να φθείρεται μέρα με τη μέρα από περιθωριακούς τύπους που έβρισκαν καταφύγιο στο εγκαταλελειμμένο κτίριο.
Παράλληλα με την τοποθέτηση της περίφραξης (με λαμαρίνες), αποψιλώθηκε και ο κισσός, το αναρριχόμενο φυτό που είχε κυκλώσει εντελώς ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κτίριου, καθώς όπως μεταφέρθηκε η περαιτέρω εξάπλωσή του προκαλούσε πρόβλημα στους αρμούς του κτιρίου, το οποίο μάλιστα σύμφωνα με την αντιδήμαρχο Αστικής Ανάπτυξης και Πολεοδομίας, Δήμητρα Αγκαθίδου που μίλησε στην parallaxi αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στατικότητας, διότι οι φθορές στο εσωτερικό έχουν προχωρήσει πολύ.
Να σημειωθεί πάντως, ότι πέρα από την ευθύνη για τη συντήρηση του κτιρίου η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου στους ιδιοκτήτες, το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης και διατηρητέο, γεγονός που σημαίνει ότι εποπτεύουσα αρχή είναι το υπουργείο Πολιτισμού, μέσω της Εφορείας Νεότερων Μνημείων».
Διαβάστε αναλυτικά το ρεπορτάζ εδώ:
Δείτε εικόνες από το εξωτερικό του κτιρίου, μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Θωμά Νεδέλκου:
Ποιος είναι ο Πύργος της Ευτυχίας ή Κόκκινος Πύργος
Το «Chateau Mon Bonheur» ή Πύργος της Ευτυχίας ή Κόκκινος Πύργος είναι το κτίριο με τα χαρακτηριστικά κόκκινα τούβλα που βρίσκεται στον αριθµό 110 της Βασιλίσσης Όλγας, της παλιάς «Λεωφόρου των Εξοχών».
Η οικία Δειράν Αβδουλάχ, μετέπειτα Δημήτρη Ιωαννίδη του Σιατιστέως (το όνομά του ο Πύργος το πήρε απ΄τον μεγάλο έρωτα του ιδιοκτήτη, τη σύζυγό του, Ευτυχία) χρονολογείται πριν το 1890 και είναι το παλιότερο σωζόμενο κτίριο της Λεωφόρου των Εξοχών. Σχεδιάστηκε από τον Φρέντερικ Σαρνό. Πριν την επιχωμάτωση της Παραλίας γειτνίαζε με τη θάλασσα. Στην ουσία µιλάµε για δύο κτίρια, που όταν πρωτοκατασκευάστηκαν ήταν το ένα κατοικία του ιδιοκτήτη και το άλλο καφέ, µε τραπεζάκια στο πεζοδρόµιο.
Έπειτα, χρησιµοποιήθηκε σαν οικοτροφείο των Εκπαιδευτηρίων Σχινά, στέγασε πρόσφυγες, το Σώμα Προσκόπων και σήµερα, ακατοίκητο εδώ και χρόνια, δεσπόζει πάνω στην Βασιλίσσης Όλγας. Ανήκει εξ αδιαιρέτου στο Ιωαννίδειο ίδρυμα που διατηρεί το 50% της ιδιοκτησίας, σε ιδιώτες καθώς επίσης σε Ιερές Μονές και άλλα σωματεία φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Στό πρόσφατο παρελθόν, πολλές ζημιές έχουν προκληθεί και από μικρές εστίες πυρκαγιάς που έχουν προκληθεί από αγνώστους, αλλά και από την εγκατάλειψη.
Αρχιτεκτονικά πρόκειται για ένα κτίριο εκλεκτικιστικό κτίριο, με έντονα μεσαιωνικά στοιχεία και τις χαρακτηριστικές ενετικές επάλξεις. Το κτίριο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο με υπουργική απόφαση του 1984. Σύμφωνα με την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων, το κυρίως κτίσμα έχει δεχθεί μεταγενέστερες προσθήκες, αλλά είναι δυνατή η επαναφορά του στην αρχική του μορφή. Το δεύτερο κτίσμα διατηρεί ένα μόνο τμήμα του, δεδομένου ότι από το υπόλοιπο σώζεται μόνο η βάση.
Σε μια περιγραφή του 1890, όπου γίνεται αναφορά στον κόκκινο πύργο της Ανάληψης, ένας Αθηναίος δημοσιογράφος και περιηγητής, που δημοσιεύει τις εντυπώσεις στο Ημερολόγιο του Σκώκου, ο Δ. Βαρδουνιώτης, γράφει για τα μοναδικά αυτά οικοδομήματα των Εξοχών: «Τα μέγαρα των πύργων (αρχοντικών) είναι μεγάλα και εξαίσια οικοδομήματα, είναι δε τα πλείστα θεριναί κατοικίαι των ιδιοκτητών αυτών. Θαυμάζει το κομψότατον, μεσαιωνικού ρυθμού, μέγαρον φέρον εις την εξώθυρα μεγάλοις χρυσοίς ψηφίοις την επιγραφήν ‘Chateau mon Bohneur’».
Επίσης στην ιστορικού χαρακτήρα ιστοσελίδα thessmemory.gr υπάρχουν σημαντικες λεπτομέρειες για τις… περιπέτειες του διατηρητέου καθώς και την ιστορία του: «Ο ιδιοκτήτης του πύργου Δημήτρης Ιωαννίδης είχε πλουτίσει από την παραγωγή και το εμπόριο μάλλινων υφασμάτων, ιδιαίτερα αυτών που ονομάζονται εγχωρίου τύπου (δηλαδή τα παραδοσιακά ρούχα της εποχής σαγιάκια και γαϊτάνια). Είχε καλή μόρφωση και δούλεψε για λίγο ως δάσκαλος. Εγκατέλειψε όμως νωρίς το διδασκαλικό επάγγελμα και εγκαταστάθηκε αρχικά ως έμπορος στα Βελεσά (το σημερινό Βέλες) και αργότερα επέκτεινε τις επιχειρήσεις του στο Μοναστήρι και τη Θεσσαλονίκη.
Στα Βελεσά παντρεύτηκε την Μαρία Τσικερδέκη, αλλά από το γάμο τους δεν απόκτησαν παιδιά. Ο Δημήτριος Ιωαννίδης πέθανε το 1906 σε ηλικία 65 χρονών και άφησε όλη σχεδόν την περιουσία του, χρήματα και ακίνητα, για φιλανθρωπικούς σκοπούς, τη διαχείριση της οποίας είχε ως το 1934 που πέθανε η γυναίκα του. Από την δωρεά χτίστηκαν, στην πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα η Ελληνική αστική σχολή Δημ. Ιωαννίδου, Σιατιστέως, δηλαδή το σημερινό Ιωαννίδειο δημοτικό σχολείο στο Ιπποδρόμιο, ένα περίπτερο στο παλιό Θεαγένειο νοσοκομείο που κατεδαφίστηκε κατά την ανέγερση του σύγχρονου κτηρίου και ένα νηπιαγωγείο στη Σιάτιστα. Το Ιωαννίδειο Ιδρυμα, στο οποίο ανήκει κατά το ήμισυ και το «κόκκινο» σπίτι της Ανάληψης, αξιοποιώντας τα κληροδοτήματα του Ιωαννίδη, μέχρι σήμερα, διαθέτει τα έσοδά του για φιλανθρωπικούς σκοπούς και για σπουδές φοιτητών από τη γενέτειρα του ευεργέτη.
Το κυρίως μέγαρο, διώροφο με έξι δωμάτια, που καταλήγει σε πύργο με τις αναγεννησιακές (βενετικές) επάλξεις, στέγασε κατά καιρούς, πέρα από την οικογένεια Ιωαννίδη και άλλες χρήσεις και δραστηριότητες. Χρησιμοποιήθηκε για αρκετά χρόνια ως οικοτροφείο για τις μαθήτριες που φοιτούσαν στα γειτονικά «Εκπαιδευτήρια Αγλαΐας Σχινά». Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο στεγάστηκαν προσφυγικές οικογένειες που έμειναν στο παλιό κτήριο ως τους σεισμούς του 1978. Στην αυλή του, προς τη θάλασσα, στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στήθηκαν μεταλλικά τολ που φιλοξένησαν προσκόπους και εργαστήρια του γειτονικού Ε’ γυμνασίου».
