5+1 ωραίοι δρόμοι της Θεσσαλονίκης που ίσως δεν ξέρεις από πού προέρχεται το όνομά τους

Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με βαθιά ιστορία, που δε σταματά να σε εκπλήσσει, ανακαλύπτοντάς την.

Αντιλαμβάνεσαι την ταυτότητα και το ιστορικό της υπόβαθρο διασχίζοντάς την, όπου μπορεί να συναντήσεις ενδιαφέροντα κτίρια, τόπους που συνδέθηκαν με σημαντικά γεγονότα, αλλά και δρόμους που σε κάνουν να αναρωτηθείς.

Υπάρχουν ονόματα οδών που έχουν «εμπνευστεί» από σημαντικές προσωπικότητες, οι οποίες έχουν αφήσει την σφραγίδα τους παγκοσμίως, αλλά και στην ιστορία του τόπου.

Παρακάτω μπορείς να διαβάσεις για 5 δρόμους της Θεσσαλονίκης με ξενικά ονόματα, που μπορεί να αναρωτηθείς σε ποια πρόσωπα αναφέρονται. Οι πληροφορίες ελπίζουμε να σε βοηθήσουν.

Οδός Μακένζυ Κινγκ

Η οδός Μακένζυ Κινγκ είναι από τους δρόμους που κουβαλάνε μια, όχι τόσο γνωστή, αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, περιστοιχιζόμενη από διάφορα μαγαζιά, εστιατόρια και μικροεπιχειρήσεις, συνδέοντας σημαντικούς και πολυσύχναστους δρόμους .

Ήξερες, όμως, ότι το όνομά της προέρχεται από μια πολύ σημαντική πολιτική προσωπικότητα του 20ου αιώνα;

Ο Γουίλιαμ Λάιον Μακένζυ Κινγκ (1874 – 1950) ήταν Καναδός πολιτικός και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας του κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι και σήμερα, κρατά το ρεκόρ της μεγαλύτερης προεδρικής θητείας του Καναδά, καθώς εκτέλεσε το πρωθυπουργικό καθήκον του σε 3 διαφορετικές περιόδους.

Η σχέση του με τη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ποτέ άμεση, όμως ο ίδιος ήταν φιλέλληνας.

Είναι γνωστό πως απέστειλε βοήθεια για τους Έλληνες κατά την περίοδο της Κατοχής.

Συγκεκριμένα, η ενίσχυση ήταν ανθρωπιστική, καθώς αποσκοπούσε στην ανακούφιση του ελληνικού λαού από την πείνα. Η Καναδική κυβέρνηση έστειλε τόνους σιτάρι, ψάρια, σούπα, μπιζέλια και γάλα.  Ιδρύθηκε επίσης και ειδικό γραφείο στον Καναδά μονάχα για την ιατρική περίθαλψη των Ελλήνων (Greek war relief fund). Μέσω αυτού, αποστέλλονταν στην Ελλάδα φάρμακα, μουρουνέλαιο και καύσιμα.

Μετά την πυρκαγιά του 1917, η Θεσσαλονίκη αναδομήθηκε και επαναπροσδιόρισε τον αστικό της χώρο. Χρόνια αργότερα, ονοματοδοτήθηκε η οδός Μακένζυ Κινγκ και η απόφαση εντάσσεται σε μια ευρύτερη πρακτική της πόλης να τιμά σημαντικά πρόσωπα που βοήθησαν τη χώρα ή την πόλη.

Ο δρόμος αυτός συνορεύει με τρεις διαφορετικούς δρόμους. Στο τελείωμα της Ερμού, συναντάς την Αγίας Σοφίας, όπου μπαίνεις στην Μακένζυ Κινγκ, και στο τελείωμά της αρχίζει η Ικτίνου και η Παύλου Μελά.

Είναι ένα μέρος της πόλης όπου συνήθως σφύζει από ζωή, ανεξάρτητα την ώρα της ημέρας. Στο ναό της Αγίας Σοφίας συχνάζουν παρέες φοιτητών,  και στην άλλη μεριά στεγάζονται καταστήματα ρουχισμού και φαγητού. Πιο κάτω συναντάς το Μέγαρο Ιωάννη Λόγγου, γνωστό και ως “Κόκκινο Σπίτι”, μια από τις πιο ξεχωριστές κατασκευές της πόλης.

Οδός Δεσπεραί

Η οδός Δεσπεραί (ή Ντεσπεραί) είναι ένας ακόμη δρόμος που παραπέμπει στην ιστορία του 20ού αιώνα. Το όνομά της δόθηκε στη μνήμη του αρχιστράτηγου Φρανσέ Ντ’εσπεραί, που συνέδεσε το όνομά του με τα Βαλκάνια και τα ελληνικά στρατεύματα κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Φρανσέ Ντ’εσπεραί πήρε μέρος σε μεγάλες συγκρούσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και το 1918 ανέλαβε τη διοίκηση των συμμαχικών στρατευμάτων της Μακεδονίας, στα οποία είχαν ενταχθεί και ελληνικά στρατεύματα.

Εκείνη την περίοδο η πολιτική κατάσταση της χώρας βρισκόταν σε αρκετά ασταθές σημείο. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε ταχθεί υπέρ της ουδετερότητας του πολέμου. Την ίδια στιγμή, ο Ελευθέριος Βενιζέλος υποστήριζε την εισαγωγή της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Με τη λήξη του πολέμου, είχε αποφασιστεί η απομάκρυνση των Βουλγαρικών δυνάμεων από τη Θράκη στη Διάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων. Για αυτό ο Ντ’εσπεραί ταξίδεψε στη Θράκη και με γρήγορες κινήσεις οργάνωσε τις επιθέσεις που οδήγησαν εν τέλει στην απομάκρυνση των Βουλγάρων από την περιοχή. Ο αρχιστράτηγος τιμήθηκε διεθνώς για τη δράση του. Συνδέθηκε άμεσα, λοιπόν, με τη Θεσσαλονίκη, που τότε αποτελούσε έδρα των Συμμάχων.

Σήμερα, η οδός είναι παράλληλος της Αγγελάκη και φυσική προέκταση του πάρκου της ΧΑΝΘ, ανάμεσα από Τσιμισκή και Θεοτοκά. Ένας σχετικά ήσυχος δρόμος, όσο ήσυχος γίνεται να είναι στο κέντρο, κατοικείται από παλιές οικογένειες και φοιτητές. Χαρακτηρίζεται από πολλούς ως μια σχετικά υποβαθμισμένη γειτονιά με πλήθος διπλοπαρκαρισμένων αυτοκινήτων που δυσκολεύουν τη διέλευση. Φωτίζεται, όμως, από πλήθος καφετεριών και μεζεδοπωλείων.

Παρά τη φαινομενικά απλή του όψη, ο δρόμος διατηρεί μια ιστορική βαρύτητα που δεν είναι άμεσα εμφανής. Η οδός Δεσπεραί θυμίζει πως η Θεσσαλονίκη υπήρξε κάποτε σημαντικό σημείο στρατιωτικών εξελίξεων και ότι τα ίχνη εκείνης της περιόδου παραμένουν ζωντανά.

Καρόλου Ντηλ 

Η οδός Καρόλου Ντηλ είναι ένας δρόμος που δεν παραπέμπει σε πολιτικό ή στρατιωτικό πρόσωπο, αλλά σε έναν άνθρωπο των γραμμάτων και της επιστήμης. Αναφέρεται στον Κάρολο Ντηλ, έναν Γάλλο ιστορικό που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της μελέτης του στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Ο Κάρολος Ντηλ (1859 – 1944) γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Αλσατίας. Μετά τις σπουδές του στο Παρίσι και τη διαμονή του στη Ρώμη, ασχολήθηκε με τη ρωμαϊκή και βυζαντινή αρχαιολογία. Δίδαξε ως καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Νανσί και ως καθηγητής Βυζαντινής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Παρισιού. Η συμβολή του ήταν πολύ μεγάλη καθώς καλλιέργησε πλήρως τον κλάδο της βυζαντινολογίας. Στη γραφή του ξεχωρίζει το ακριβές και σαφές ύφος.

Ο Κάρολος Ντηλ έφτασε στη Θεσσαλονίκη την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Λόγω των γνώσεών του του είχε ανατεθεί η επίβλεψη της Αγίας Σοφίας. Η Οθωμανική διοίκηση τότε είχε ως στόχο την διατήρηση της αρχιτεκτονικής δομής της πόλης και για αυτό συμβουλεύτηκε επιστήμονες και επιχειρηματίες της Ευρώπης.

Ο ρόλος του Ντηλ ήταν ιδιαίτερα σημαντικός στην κατανόηση της σημασίας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας για την ανθρωπότητα. Βοήθησε να καταρριφθεί η αντίληψη της αρνητικής εκτίμησης της προσφοράς του βυζαντινού πολιτισμού. Έγραψε πολλά βιβλία και δοκίμια για την ιστορία του Βυζαντίου, με το διασημότερο να είναι το Βυζάντιο: Ακμή και Παρακμή.

Μετά την πυρκαγιά του 1917, δεν είχε χτιστεί τίποτα στην οδό Καρόλου Ντηλ μέχρι το 1924. Εκείνη την εποχή αγοράζονταν κτήρια από τους ευκατάστατους πολίτες των Σερρών και της Νάουσας. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κτηρίων στεγάζονταν στην Καρόλου Ντηλ. Προς τη κατεύθυνση της παραλίας ξεχώριζαν τα εστιατόρια και οι καφετέριες.

Σήμερα, ο δρόμος σφύζει από ζωή. Πλήθος μαζεύεται στα γνωστά καφέ-μπαρ κατά μήκος του δρόμου, αλλά και στα καταστήματα ρουχισμού. Συχνά η προσβασιμότητα στο πεζοδρόμιο δεν είναι πολύ εύκολη, λόγων δεκάδων τραπεζιών στο πεζοδρόμιο.

Εδμόνδου Ροστάν

Ο Εντμόν Ροστάν (1968 – 1918) ήταν Γάλλος ποιητής και δραματουργός, ένας από τους σημαντικότερους του 19ου – 20ού αιώνα.

Έγινε γνωστός από το εμβληματικό του έργο Cyrano de Bergerac, ένα κλασσικό ρομαντικό κωμικό δράμα. Το έργο αυτό παραμένει από τα πιο πολυπαιγμένα θεατρικά παγκοσμίως.

Γεννήθηκε στη Μασσαλία από μια πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν μέλος ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, όπως η Ακαδημία της Μασσαλίας και το Ινστιτούτο της Γαλλίας. Ο Εντμόν με τη σειρά του φοίτησε στο Κολέγιο Στανισλάς του Παρισιού, όπου σπούδασε ιστορία, λογοτεχνία και φιλοσοφία.

Στα 20 του ολοκλήρωσε το πρώτο του έργο, το Κόκκινο Γάντι (Le Grant Rouge), το οποίο πέρασε απαρατήρητο. Αυτός δεν αποθαρρύνθηκε, όμως, και συνέχισε να γράφει.

Αργότερα, ο Ροστάν έγραψε το έργο του με τίτλο Οι Χιμαιρικοί (Les Romanesques). Αφορά μια παρωδία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας του Σαίξπηρ. Διασκευάστηκε σε Αμερικανικό μιούζικαλ το 1960 με τιτλο The Fantasticks. Σήμερα, αποτελεί ένα από τα πιο διαδεδομένα μιούζικαλ παγκοσμίως.

Η οδός Εδμόνδου Ροστάν βρίσκεται σε περιοχή κατοικίας, που δεν ανήκει στους κεντρικούς εμπορικούς άξονες της πόλης, ωστόσο η ονοματοδοσία της φέρει ιδιαίτερο πολιτισμικό βάρος. Αποτελεί μια μικρή, αλλά ουσιαστική υπενθύμιση της σημασίας της λογοτεχνίας και του θεάτρου στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Ερνέστου Εμπράρ

Ο Ερνέστος Εμπράρ (1875 – 1933) είναι μια εμβληματική προσωπικότητα για τη Θεσσαλονίκη.

Υπήρξε Γάλλος αρχαιολόγος, αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Διακρίθηκε για τη συμβολή του στην αρχιτεκτονική και την πολεοδομία σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης. Εργάστηκε, αρχικά, στην Ιταλία, όπου βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Ρώμης, για τα έργα που πραγματοποίησε για την ανάδειξη του ρωμαϊκού πλούτου.

Μετά την καταστροφική πυρκαγιά που ισοπέδωσε μεγάλο μέρος του κέντρου της Θεσσαλονίκης το 1917, η ελληνική κυβέρνηση ανέθεσε στον Εμπράρ τον σχεδιασμό ενός νέου πολεοδομικού πλάνου. Το σχέδιό του δεν περιορίστηκε σε απλή ανακατασκευή. Πρότεινε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκού τύπου πόλη με φαρδιούς δρόμους, μεγάλες πλατείες και σαφή οργάνωση των λειτουργιών.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του σχεδίου Εμπράρ ήταν η εισαγωγή αξόνων και προοπτικών που συνέδεαν τη θάλασσα με το εσωτερικό της πόλης, καθώς και η ανάδειξη μνημείων και δημόσιων χώρων. Παρότι το αρχικό σχέδιο δεν υλοποιήθηκε πλήρως, επηρέασε βαθιά τη μορφή της σύγχρονης Θεσσαλονίκης και καθόρισε τη φυσιογνωμία του κέντρου της.

Η μεγάλη συμβολή του Εμπράρ είναι φυσικά η δημιουργία της πλατείας Αριστοτέλους, ενός αρχιτεκτονικού τοποσήμου, άξιου θαυμασμού παγκοσμίως.

Ωστόσο, το όνομα του Ερνέστου Εμπράρ δόθηκε και σε δρόμο της πόλης, τον πρώτο ιδιωτικό δρόμο της Θεσσαλονίκης, τον οποίο η Parallaxi σας είχε παρουσιάσει πριν από αρκετά χρόνια.

Προσφάτως, ο δρόμος ήρθε ξανά στην επικαιρότητα, λόγω συναυλίας που ακυρώθηκε μετά από καταγγελία ιδιοκτητών.

Αξίζει να σημειωθεί πως το όνομα του Εμπράρ θα δοθεί σε πλατεία επί της οδού Κασσάνδρου, ακριβώς πίσω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, βορειότερα, στο ύψος της Αριστοτέλους.

Φλέμινγκ

Ο Σερ Αλεξάντερ Φλέμιγνκ (1881 – 1955) ήταν Σκωτσέζος ερευνητής που το 1928 ανακάλυψε την πενικιλίνη. Αυτό ως γεγονός έφερε επανάσταση στην πρακτική της ιατρικής. Ο Φλέμινγκ έλαβε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1945 για το επίτευγμά του.

Η ανακάλυψη της πασίγνωστης, σήμερα, ουσίας, έγινε τελείως τυχαία. Καθώς μελετούσε τον σταφυλόκοκκο και έφυγε για διακοπές, άφησε το γραφείο του ακατάστατο και τις μικροβιακές του καλλιέργειες εκτεθειμένες. Αυτές, με τη σειρά τους, μούχλιασαν. Έριξε τις καλλιέργειες σε απορρυπαντικό, όμως ένα σημείο έμεινε τελείως άθικτο από τη μόλυνση. Παίρνοντας, λοιπόν, δείγμα από εκείνο το σημείο, ανακαλύπτοντας το μύκητα πενικίλιο και την ουσία πενικιλίνη.

Παλαιότερα, ο δρόμος είχε ονομαστεί Μισραχή, προς τιμήν του Μωύς Μισραχή. Ο Μωύς ήταν ο πρώτος διευθυντής του νοσοκομείου Χιρς, το σημερινό Ιπποκράτειο. Στη διάρκεια της κατοχής, όμως, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε την κατάργηση χρήσης ισραηλίτικων ονομάτων για δρόμους. Μεταγενέστερα, η οδός ονομάστηκε ως Φλέμινγκ, στη μνήμη του Σκωτσέζου ιατρού.

Βρίσκεται στην ανατολική Θεσσαλονίκη και συνδέεται με το Ιπποκράτειο νοσοκομείο και την Δελφών, καθώς και με κεντρικούς άξονες της πόλης, όπως η Βασιλίσσης Όλγας. Είναι γνωστή για τα θεατρικά τμήματα που στεγάζει, συγκεκριμένα το Θέατρο Φλέμινγκ. Σήμερα βρίσκεται εκεί, επίσης, η στάση μετρό Φλέμινγκ. Κατά τη διάρκεια ανασκαφής για την κατασκευή του μετρό, βρέθηκαν νέοι αρχαιολογικοί χώροι κάτω από το έδαφος.