Δημήτρης Μητροπάνος-Νίκος Παπάζογλου: Λίγες στιγμές που έζησα μαζί τους…
Η μοίρα σημάδεψε τη σημερινή μέρα με δυο απώλειες δυσαναπλήρωτες. Ένα ταξίδι στις μνήμες από τη συναναστροφή με δυο κορυφαίους που άφησαν το χνάρι τους στο ελληνικό τραγούδι.
Συμπληρώνονται 15 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Παπάζογλου, 14 από του Δημήτρη Μητροπάνου, ίδια μέρα, 17 Απρίλη. Σκέφτομαι, μελαγχολώντας ελαφρώς στη θύμησή τους, μέσα στο μελαγχολικό τοπίο της συννεφιασμένης και κατακτημένης από την αφρικανική σκόνη μέρα, πως όσο περνάν τα χρόνια τόσο και πιο πολύτιμες μοιάζουν οι στιγμές που πέρασα- έζησα μαζί τους. Πρωτογνώρισα τον Παπάζογλου, κάπου στα 1987… Πήγα στο «Αγροτικόν» ένα απόγευμα, να τον συναντήσω, όχι για κάποια συνέντευξη, αλλά γιατί του ζήτησα να ακούσει κάποια τραγουδάκια που σκάρωνα, με μεγάλο ενθουσιασμό. Με είχαν βάλει λίγο και στη «μπρίζα» ο Κουτσούκος με τον Λόραμ, που τα είχαν ακούσει, «πάνε, βρε» μου είπαν, εγώ στ’ αλήθεια ντρεπόμουν, ήξερα πως δεν ήταν ούτε καλά ούτε τα «καλά», ας πούμε, έτοιμα, αλλά πήγα.
Τα περισσότερα χάλια εγγραφές σε κασετοφωνάκι, ένα της προκοπής, σε τετρακάναλο του σπουδαίου κιθαρίστα Σταύρου Ρωσσόπουλου, που πολύ με είχε στηρίξει τότε… Τα άκουσε, με προσεχτικό χαμόγελο, μ’ έστειλε σπίτι να «ξαναδιαβάσω». «Ψάξτο περισσότερο, μη βγάζεις ό,τι σου κατέβει, δούλεψε, προσπάθησε, δε γίνονται μόνο με ενθουσιασμό τα τραγούδια…».
Μερικά χρόνια αργότερα, συναντιόμαστε για μια μεγάλη – πραγματικά σημαντική για τη Θεσσαλονίκη- πρωτοβουλία που αφορά την αντίδραση για το «μπάζωμα της παραλίας» – τι έχει ζήσει αυτή η πόλη- στην οποία συμμετέχει και το ράδιο-Παρατηρητής, έχουμε κάνει και το ράδιο- Ανατολικός, στο μεταξύ, Άσπα Πάσσιου, εγώ, (κι ο Τούλας νομίζω στις κουβέντες) Παπασαραντόπουλος, συζητάμε, και θέλουμε τον Παπάζογλου να κάνει συναυλία. Μας λέει εντάξει. Αλλά έτσι κι έτσι:
Τι σήμαινε αυτό; Ότι θα κάνει μια συναυλία…μέσα από τη θάλασσα από το Θερμαϊκό! Με καραβάκι ο άνθρωπος, κι ορχήστρα, απέναντι από το Λευκό Πύργο. Τρελαθήκαμε από τη χαρά μας. Ιδίως με τις τελευταίες του κουβέντες: «Θα το κάνω, όχι μόνο αφιλοκερδώς αλλά και ιδίοις εξόδοις», με δικές του τις πληρωμές σε μουσικούς, τεχνικούς κ.λπ.
Μας παραχωρεί και μια συνέντευξη στο ράδιο και τα λέει…
Στο μεταξύ περνάν κάποια χρόνια και γνωρίζω μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές «Η Βόλτα» της ΕΡΤ3, τον τεράστιο Δημήτρη Μητροπάνο, να κάνουμε συνέντευξη. Με τον Δημήτρη κάνουμε 2 τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Αλλά βρισκόμαστε επίσης από κοντά, γιατί τραγουδά – τεράστια τιμή- ένα δικό μου τραγούδι.
Στην πρώτη… Εγώ, τώρα, θυμάμαι έναν άνθρωπο από τη φωνή του στα τραγούδια, να «σπάει» μπετά λες κι είναι χάρτινα, περιμένω να αρχίσει να μιλά και να μην τελειώνει. Όμως όταν ξεκινάμε, συναντώ τον πιο σεμνό και λιγομίλητο καλλιτέχνη του ελληνικού τραγουδιού, έχει ένα ήσυχο, χαμηλό βλέμμα, με ακούει και στις απαντήσεις του …σιγοψιθυρίζει!
Όταν κάνουμε διάλειμμα- νύχτα γίνεται η συνέντευξη- τον ρωτούσα για τους τραγουδιστές της νύχτας, μου εξομολογείται: «Εγώ κι ο Πασχάλης (ο Τερζής) μπορούμε να τραγουδάμε ώρες χωρίς μικρόφωνα. Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Ας έρθουμε όλοι χωρίς μικρόφωνα, να δούμε ποιος τραγουδάει πραγματικά…».
Στα 1997 ο Θάνος (Μικρούτσικος) έχει ανοίξει το έδαφος για να τραγουδήσει ο Μητροπάνος ένα δικό μου τραγούδι το «Χαμένα Σαββατόβραδα»! Παραγωγός ο Μπενέτος. Κατεβαίνω στην Αθήνα, το περιλαβαίνει ο Δημήτρης και το λέει μοναδικά! Ίσως από τις πιο ευτυχισμένες νύχτες της ζωής μου εκείνη η ερμηνεία του, είναι η Βένια, η γυναίκα του, μαζί, στην ηχογράφηση. Της λέω, μες στον τρελό ενθουσιασμό μου «μα είναι το ωραιότερο ζεϊμπέκικο που είπε ο άντρας σου» χαμογελά η Βένια μου λέει «όλοι έτσι λένε όταν ακούν τα τραγούδια τους από τον Μητροπάνο»!
Το τραγούδι το ηχογραφημένο στην Αθήνα, γράφτηκε σε κασέτα. Δεν είχαμε ακόμη τις ψηφιακές εγγραφές. Την κουβαλούσα εγώ, στο Fiatάκι μου, παρκάρω μεσημέρι Δευτέρας, μετά την επιστροφή από Αθήνα, στη λεωφόρο Στρατού, στην ΕΡΤ3, είχαμε «γυρίσματα» για άλλη εκπομπή για τη «Βόλτα». Γυρνάμε βραδάκι τι να δώ; Σπασμένο το παράθυρο, κλεμμένες όλες οι κασέτες (τηλεοπτικές κασέτες, δείχναν για ακριβές δυστυχώς)…. Ξαναπαίρνω τηλέφωνο τον Μητροπάνο «κ. Δημήτρη έτσι κι έτσι…». Ανέβηκε Θεσσαλονίκη, ξαναηχογράφησε το τραγούδι στο «Πολύτροπον» του Γιώργου Καζαντζή, έχουμε και φωτογραφίες από εκεί, μα δεν ήταν σαν την πρώτη εκείνη μοναδική φορά…. Η Βένια, ως φάνηκε, είχε δίκιο για την «αλαζονεία» μου. Ο Παπάζογλου, εννοείται όλα αυτά τα χρόνια, δε λείπει από τη ζωή μας, ούτε από το «Μετέωρο βήμα της γαρίδας» στη Μοδιάνο που συναντιόμαστε, ούτε από την Τούμπα, στο Αγροτικόν, ούτε και από την τελευταία μας συνέντευξη για τον δίσκο «Μάισσα Σελήνη»
Την έχω πει πολλές φορές τη φράση εκείνης μας της συνάντησης: «Καλώς το καρντάσι, έλα, έχω και μια ρακή!…»
Είναι γραμμένα τα υπόλοιπα, σε ένα περιοδικό του γραπτού περιοδικού τύπου του «Πλατεία 2310», αλλά υπάρχουν κι αυτά που δεν γράφτηκαν.
Ο Νίκος ήταν πολύ χαρούμενος για τον δίσκο και για την δική μας τότε αποδοχή κι ενδιαφέρον. Επειδή το 2005 η Κυριακή Θεοδωρίδου που έβγαζε το περιοδικό, έκανε και κάτι «τραπεζώματα» κάθε φορά που συνέβαινε το ευτυχές γεγονός (να βγει το έντυπο, να «πέσει το χρήμα» από τους διαφημιζόμενους, να δώσει και μια χαρά στους δωρεάν συμμετέχοντες εργαζόμενους και συνεργαζόμενους) κάλεσε στο τραπέζι- μου είπε, να τον καλέσω- τον Νίκο Παπάζογλου.
Του λέω του Νίκου «Στην τάδε ψησταριά, τάδε ώρα, τραπέζι, θες;» Ήρθε. Πάθαμε όλοι πλάκα, δεν τον περιμέναμε. Πιάσαν όλοι την κουβέντα μαζί του, μια υπέροχη φοβερή ατμόσφαιρα. Μείναμε να τον κοιτάμε, έρχεται κι η Θεοδωρίδου με ρωτάει τι έγινε ρε παιδί μου, τι συμβαίνει;
Της λέω «Κυριακή, εδώ έχουμε τον Νίκο τον Παπάζογλου, δεν τον γνώρισες;» Κοιτάει, λέει το ανεπανάληπτο: «Ε… όχι, δεν είσαι δα και ο Νικ Κέιβ»!!! Κι εκεί πεθάναμε όλοι στο δάγκωμα και μετά στο γέλιο αφού ο πρώτος που ξεκαρδίστηκε ήταν ο Νίκος. Το ωραιότερο από όλα εκείνης της βραδιάς ήταν ότι ο Νίκος, μας πήρε από το μαγαζί, πήγαμε σε ένα μπαράκι που ήξερε, κάπου Πανόραμα κι έτσι έληξε εκείνη η βραδιά που περάσαμε μαζί του τα καλύτερα…
