Χρήστος Σωτηρακόπουλος: «Ο κόσμος συχνά έχει δίκιο, αλλά η μπάλα παίρνει οποιαδήποτε ψύχραιμη φωνή»

Δεν υπάρχει νεαρός που να ονειρεύεται να γίνει αθλητικογράφος και να μην έχει σκεφτεί ότι θέλει να γίνει… «Χρήστος Σωτηρακόπουλος».

Είναι εδώ και δεκαετίες εκ των κορυφαίων δημοσιογράφων στο αθλητικό ρεπορτάζ, έχει δώσει τη φωνή του σε άπειρους αγώνες, έχει περιγράψει τις σπουδαιότερες αναμετρήσεις τόσο σε διεθνές όσο και σε εγχώριο επίπεδο και το όνομά του είναι συνυφασμένο με τη σοβαρότερη εκδοχή της αθλητικής δημοσιογραφίας.

Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος συνεχίζει για πέμπτη δεκαετία να χρωματίζει με τη φωνή του πολλά από τα αγαπημένα μας ποδοσφαιρικά παιχνίδια, ενώ παραμένει μια εγκυκλοπαίδεια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, καθώς οι γνώσεις του πάνω στο αντικείμενο μοιάζουν αστείρευτες. Παράλληλα, έχει κατορθώσει να συνομιλήσει και να γνωρίζει προσωπικά πολλές από τις πιο σπουδαίες προσωπικότητες του αθλητισμού.

Είναι ο σημερινός προσκεκλημένος της Parallaxi για τη δημοσιογραφία, την κρίση, τη δεοντολογία και το μέλλον της.

Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημοσιογραφίας σήμερα;

«Γενικότερα υπάρχει έλλειψη αξιοπιστίας στο ίδιο το επάγγελμα, αφού έτσι κι αλλιώς δεν είναι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον αυτό στο οποίο ο δημοσιογράφος δουλεύει».

Οφείλει ένας δημοσιογράφος να παίρνει θέση για ένα γεγονός; Αν ναι, υπάρχουν εξαιρέσεις, δηλαδή περιπτώσεις που δε θα έπρεπε να το κάνει;

«Σαφέστατα και ο δημοσιογράφος οφείλει να πάρει θέση, οφείλει να κρίνει, οφείλει να τοποθετείται, φτάνει να έχει και την ικανότητα και την εμπειρία και την γνώση για το θέμα για το οποίο συζητάει και να μην έχει άποψη επί παντός επιστητού απλώς και μόνο για να πει τη γνώμη του. Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν, ειδικά σε στιγμές μεγάλου πένθους και θρήνου».

Η γραμμή του μέσου ενημέρωσης στο οποίο εργάζεται ένας δημοσιογράφος σε ποιο βαθμό πρέπει να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται;

 «Η γραμμή του μέσου δεν είναι κάτι καινούργιο ότι επηρεάζει την γνώμη του δημοσιογράφου. Συμβαίνει από τα τέλη του 19ου αιώνα και την εποχή των μέσων που ελέγχει ο περίφημος Χερστ, συνεπώς είναι υποκριτικό να πιστεύει κάποιος πως η επιρροή του ιδιοκτήτη είναι κάτι που συνέβη εδώ και λίγα χρόνια. Κι όμως εκεί μπαίνει και η προσωπικότητα που έχει ο ίδιος ο δημοσιογράφος και κατά πόσον θα αποφασίσει να αποστασιοποιηθεί. Δεν μπορούν να το κάνουν όλοι και είναι κατανοητό».

Γιατί η κοινή γνώμη δεν έχει πια την καλύτερη άποψη για το λειτούργημα του δημοσιογράφου;

«Η τοξικότητα που υπάρχει στην κοινωνία είναι ο βασικός λόγος, αλλά και η έκρηξη των social media που σε ένα μεγάλο βαθμό γεμίζει με παραπληροφόρηση και οπλίζει τους συνωμοσιολόγους με ανύπαρκτα επιχειρήματα, ρίχνει μπόλικο νερό σε αυτό τον μύλο της αμφισβήτησης! Όμως ο ίδιος ο χώρος έχει βγάλει τα μάτια του, με δεκάδες συναδέλφους, πρόθυμους να εκτελέσουν υπηρεσίες προς την εξουσία και προς τους ιδιοκτήτες. Συνεπώς, σε πάρα πολλές περιπτώσεις ο κόσμος έχει απόλυτο δίκιο, αλλά η μπάλα παίρνει οποιαδήποτε ψύχραιμη φωνή και σε αυτό τεράστια ευθύνη έχουν και οι επαγγελματικές ενώσεις».

Πώς προφυλάσσεται ένας δημοσιογράφος από τα fake news;

«Για να μπορέσει να προφυλαχθεί πρέπει να είναι πάρα πολύ καλά ενημερωμένος σχετικά με το δικό του αντικείμενο στα υπόλοιπα και ο δημοσιογράφος και ο υπόλοιπος κόσμος είναι έρμαια ενός φαινομένου που όσο πάει θα χειροτερεύει».

Πώς βλέπετε τη σχέση των Social Media και της Τεχνητής Νοημοσύνης με τη Δημοσιογραφία;

«Εάν κάποιος χρησιμοποιήσει πολύ ωραία, ώριμα, με ιδιαίτερο μυαλό και με σύνεση τα social media και την τεχνητή νοημοσύνη θα ήταν πιθανό να παράξει ένα πάρα πολύ όμορφο τελικό αποτέλεσμα. Το κακό της ιστορίας είναι πως ο πειρασμός είναι μεγάλος και οι δυνάμεις αντίστασης ελάχιστες σε πολύ κόσμο, με αποτέλεσμα ο εκμαυλισμός μέσω της τεχνητής νοημοσύνης να βρει ανοιχτες θύρες για να διεισδύσει».

Έχετε μετανιώσει για κάποιο χειρισμό σας σε ένα δημοσιογραφικό θέμα και αν ναι τι ήταν αυτό που είχατε κάνει λάθος και δε θα επαναλαμβάνατε;  

Γενικότερα έχω μία βασική στάση και αρχή ζωής που δε μετανιώνω για οτιδήποτε έχει συμβεί και για οτιδήποτε έχω πράξει, διότι μέσα ακόμα και από το μεγαλύτερο λάθος μπορείς να προφυλαχθείς για την επόμενη φορά και χωρίς αυτό το λάθος μπορεί να έχεις κάνει κάτι πολύ μεγαλύτερο. Συνεπώς είναι εντελώς άτοπο να εντοπίσω ένα λάθος και να δω με την εκ των υστέρων οπτική γωνία πώς θα λειτουργούσα. Έχω κάνει λάθη όπως όλοι οι άνθρωποι που έχουν δουλέψει πολύ. Και ειδικά αν έχεις κάνει μια καριέρα παραπάνω από τεσσερις δεκαετιες δεν γίνεται να μην εκανες ή εκτιμησες κάτι λανθασμένα!».

ΟΙ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΩΣ ΤΩΡΑ